Wprowadzenie do tematyki biomów

Oryginalna strona S.L. Woodward, Department of Geospatial Science, Radford University, USA: https://php.radford.edu/~swoodwar/biomes/

Biomy to rozległe obszary  o określonym klimacie, szacie roślinnej i świecie zwierzęcym, zauważalne w skali globalnej. Ich występowanie jest ściśle związane z cechami klimatu regionalnego i identyfikowane poprzez charakterystyczny typ roślinności. Jednakże, biom nie jest określany jedynie przez jego charakterystyczną roślinność, ale również poprzez sukcesyjne i trwałe ekosystemy, faunę i występujące w nim gleby.

Koncepcja biomu skupia się na idei wspólnoty i ekosystemu, interakcji pomiędzy występującą w nim florą, fauną i glebami. Biom (zwany również obszarem biotycznym) może być definiowane jako większy region wyróżniającej się grupy roślin i zwierząt zaadaptowanych do unikalnego środowiska fizycznego ich występowania.

Aby zrozumieć naturę największych występujących na Ziemi biomów, musimy wyodrębnić ich następujące cechy:

Globalny wzorzec występowania: gdzie każdy z biomów występuje i jak różnią się one w zależności od położenia geograficznego. Przykładowo, biom może składać się z różnych taksonów na różnych kontynentach. Właściwe dla danego kontynentu skupiska gatunków w obrębie danego biomu nazywane są formacjami i często występują pod różnymi nazwami lokalnymi. Na przykład umiarkowanie trwiasty biom nazywany jest prerią, stepem, veldtem, pampą w zależności od tego gdzie występuje (Ameryka Północna, Eurazja, Południowa Ameryka, Południowa Afryka, etc.).

Ogólną charakterystykę klimatu regionalnego, jego ograniczeń lub wymagań nakładanych na sferę biologiczną przez specyficzne warunki temperaturowe i/lub sezonowe wzorce opadów

Aspekty otoczenia fizycznego, które mogą wywierać silniejsze niż klimat wpływy na określenie powszechnie występujących form roślinnych i/lub wegetację subklimatyczną. Zwykle są to czynniki związane z podłożem (na przykład podmokłe, nadmiernie suche, ubogie w czynniki odżywcze) lub okresowymi zaburzeniami ekosystemu (okresowe zalewy lub pożary)

Typy gleb które charakteryzują dany biom i procesy związane z rozwojem gleb.

Dominujące, charakterystyczne formy roślinne życia, stratyfikację pionową, kształt liści, ich rozmiar i ułożenie oraz specyficzne formy adaptacji wegetacji. Przykładami tego ostatniego są charakterystyczne strategie reporodukcyjne, mechanizmy rozprzestrzeniania, struktura korzenna i tak dalej.

Rodzaje zwierząt (zwłaszcza kręgowców) charakterystycznych dla danego biomu i ich typowe adaptacje morfologiczne, fizjologiczne i/lub przystosowanie zachowania do środowiska

Transportul în Comitatul San Diego, California

Articolul original este disponibil pe efgh.com

Data transferului 14 aprilie 2020

Un Site Neoficial al lui Philip J. Erdelsky

Pentru comentarii, corecții și completări, scrieți pe adresa [email protected]

Avioane

Spre deosebire de majoritatea aeroporturilor din orașele mari, Aeroportul Internațional San Diego este amplasat în mod convenabil în apropiere de centrul orașului și de majoritatea atracțiilor turistice majore. 

Aeroportul a fost deținut și operat anterior de San Diego Unified Port District, o agenție guvernamentală specială care operează și instalațiile portuare din San Diego.  Câțiva ani în urmă, aeroportul a fost transferat în gestiunea Autorității Aeroportuare Regionale din San Diego. Site-ul lor este www.san.org.

O listă convenabilă a zborurilor non-stop din Aeroportul San Diego poate fi accesată pe www.flightsfrom.com/SAN.

Când ajungeți la Aeroportul San Diego, puteți fi salutat de către Ambasadorii Aeroportului – voluntari care vă pot răspunde la întrebări despre aeroport și alte aspecte ale turismului local.

Dacă punctul dumneavoastră de pornire sau destinația finală se află în partea de nord a  Comitatului San Diego, puteți găsi Aeroportul McClellan Palomar din Carlsbad încă mai convenabil decât Aeroportul Internațional San Diego.

Dacă punctul de pornire sau de destinație se află în Mexic, s-ar putea să vreți să zburați prin Aeroportul Tijuana.

Automobile

Șoselele Comitatului San Diego sunt destul de bune, iar congestionarea traficului încă nu a atins nivelul de gravitate care se atestă la vecinul de la nord.

Ieșirile de pe autostradă în California au denumiri. Sunt folosite și numere, dar unele ieșiri rămân nenumerotate. Aceasta uneori îngreunează semnificativ oferirea indicațiilor clare de călătorie pentru că poate fi greu de memorizat denumirea exactă a ieșirilor. De asta, am pregătit un document numit Ieșirile de pe Autostradă în Comitatele San Diego și Imperial. Este în esență o listă a ieșirilor de pe autostradă în Comitatele San Diego și Imperial, dar și distanțele și textul afișat pe semnele de ieșire. La fel, include câteva regiuni învecinate din comitatele Orange, Riverside și San Bernardino și șoseaua Interstatală 8 din Arizona.

La fel am pregătit și o Hartă a șoselelor din Comitatele San Diego și Imperial, indicând toate șoselele statale și interstatale. Nu este prea detaliată, dar o puteți utiliza până procurați o hartă mai bună la cea mai apropiată benzinărie.

Descrierile, distanțele și niște poze ale câtorva șosele din Comitatele San Diego, Imperial și Riverside care nu reprezintă autostrăzi:

Două poze ale podului I-15 peste lacul Hodges, una făcută pe când lacul Hodges încă era un lac, iar alta făcută cinci ani mai târziu, după ce acesta a devenit o pădure:

De atunci, a devenit din nou lac.

Aici găsiți alte câteva pagini web cu informații despre șoselele Comitatului San Diego:

  1. Caltrans Districtul 11 Pagina Principală
  2. Drumurile și Șoselele lui Casey
  3. Rețeaua de Șosele a Statului California Site Neoficial
  4. Șoselele din San Diego de Andy Field
BICYCLES

Biciclete

Mă deplasez cu bicicleta la nivel local cât de mult pot și am dedicat și un site acestui subiect:

Comitatul San Diego, California: Paradisul Unui Biciclist

Autobuze

Serviciile locale de transport cu autobuzul în orașul San Diego sunt operate de San Diego Transit Corporation. Hărțile și orarele pot fi accesate pe 

Câteva informații importante despre autobuzele orășenești din San Diego:

  • Prețul standard pentru majoritatea călătoriilor este de $2.25 (e necesar de achitat suma exactă).
  • Inserați banii în automat când intrați în autobuz. Automatele acceptă bancnote de un dolar, unele monede de un dolar (nu știu exact care), monede de 25 cenți, de 10 cenți și de 5 cenți. 
  • Cei în vârstă (cel puțin 60 de ani) și cei cu dizabilități beneficiază de o taxă redusă de $1.10 la majoritatea rutelor. Un act care demonstrează vârsta sau dizabilitatea poate fi necesar.
  • Aproape toate autobuzele au ascensoare pentru scaune cu rotile.
  • Fiecare autobuz are un suport pentru biciclete care poate fi utilizat de două biciclete simultan.
  • Nu există o taxă suplimentară pentru biciclete
  • Dacă trebuie să schimbați mai multe autobuze pentru a ajunge la destinație, ați putea economisi procurând un abonament pentru o zi întreagă cu $5.00 când intrați în primul autobuz. Pentru a face asta veți avea nevoie de un card compass.

Apelați 619-233-3004 pentru informații adiționale.

Orarele autobuzelor, abonamentele și cardurile compass sunt disponibile la

The Transit Store102 BroadwayDowntown San Diego
Luni-Vineri 9:00 AM până la 5:00 PM

NE corner of Broadway and First

Serviciile de transport local cu autobuzul sunt la fel disponibile în alte orașe ale Comitatului San Diego și în multe din regiunile care nu fac parte din el. 

Feribotul Coronado

Feriboturile pentru pasageri traversează regulat Golful San Diego între Broadway Pier în centrul orașului San Diego și Punctul de Debarcare al Feribotului Coronado în Coronado. O călătorie într-o direcție durează circa 10 minute.

MAPS

Feribotul se pornește:

  1. din Broadway Pier în fiecare oră de la 9 dimineața până la 9 seara dar și la 10 seara doar în zilele de Vineri și Sâmbătă
  2. de la Punctul de Debarcare al Feribotului Coronado în fiecare oră de la 9:30 dimineața până la 9:30 seara dar și la 10:30 seara doar în zilele de Vineri și Sâmbătă.

Călătoria într-o direcție costă $4.25 pentru o persoană (actualizat pe 21 februarie, 2011).

Puteți lua și o bicicletă pe feribot fără a achita taxe adiționale.

Navetiștii pot folosi feribotul gratuit în anumite ore ale zilei. Accesați site-ul pentru detalii.

Pentru informații suplimentare, intrați pe www.flagshipsd.com/coronado-ferry.

Taxiuri

De regulă, nu e necesar de chemat un taxi la aeroport, gara de autobuze, gara de trenuri sau terminalul pentru nave de croazieră. Taxiurile stau în așteptarea călătorilor.

Dacă aveți nevoie de un taxi sau o limuzină în alte locații și la alte ore, mai jos găsiți contactele câtorva companii (listate în ordine alfabetică):

Shuttle-urile comerciale deservesc aeroportul, gara auto, gara feroviară și terminalul pentru nave de croazieră. Acestea oferă transferuri grupurilor spre hoteluri, baze militare, reședințe în regiunea San Diego. Cel mai mare serviciu de acest gen în San Diego este Cloud 9 Super Shuttle. Shuttle-urile de regulă așteaptă la aeroport. Pentru îmbarcare în alte locații, apelați la 1-800-974-8885 (1-800-9-SHUTTLE) sau intrați pe www.cloud9shuttle.com.

Un site unde puteți găsi servicii de transfer spre sau dinspre Aeroportul San Diego este ShuttleWizard.com.

Serviciile de împărțire a călătoriei Uber și Lyft la fel deservesc aeroportul. Există locuri separate de îmbarcare pentru Terminalele 1 și 2. Căutați indicatoarele ”Servicii de Împărțire a Călătoriei” și utilizați aplicațiile Uber sau Lyft pentru a chema un șofer.

Limuzine

Ocaziile speciale, așa ca nunțile, aniversările, balurile de absolvire, etc. sunt printre cauzele apelării la un serviciu de transport cu limuzina. O altă situație în care are sens să faceți comandă de o limuzină este dacă numărul de oameni în grup depășește limita de capacitate a unui taxi sau a unei mașini personale. Cel mai important, contractarea unui serviciu de transport cu limuzina poate fi o soluție logică atunci când în cadrul evenimentului se va consuma alcool, de exemplu, dacă ați hotărât să dați o raită prin cluburi în Gaslamp sau să faceți o degustare de vin în Escondido sau Temecula, care se află în vecinătate.

Ca și în cazul oricărui alt serviciu, industria serviciilor de transport cu limuzina îi are pe cei care-și fac treaba bine și pe cei despre care nu se poate de zis așa. Evitați intermediarii. Compania pe care o contractați și căreia îi plătiți s-ar putea să nu fie compania care vine la ușa dumneavoastră. Sugestii ce Țin de Contractarea Serviciilor de Transport cu Limuzina.

Statul California este cel care acordă licențe tuturor serviciilor de transport cu limuzina. Companiile respective trebuie să demonstreze Comisiei Pentru Servicii Publice a Californiei (PUC) că îndeplinesc toate condițiile și că șoferii sunt supuși testării în ceea ce privește consumul de droguri. Verificați statutul licențelor pe site-ul ce aparține PUC din California.

Unele servicii de transport cu limuzina din San Diego:

Mașini de Închiriat

Dacă doriți să închiriați o mașină în San Diego, există o modalitate nouă de a o face. Utilizați smartphone-ul dumneavoastră pentru a chema una:

  • Skurt: o aplicație care vă livrează o mașină conform cererii direct unde vă aflați. Tot ce trebuie să faceți este să apăsați un buton. Detalii la skurt.com.

Trenuri

Tramvaiul San Diego vine să contribuie la mania ce ține de transportul pe căi ferate. 

Trenul de Liman Pentru Navetiști din San Diego traversează coasta de-a lungul în ambele direcții legând centrul orașului San Diego cu Oceanside în fiecare zi a săptămânii, cu excepția zilelor de Duminică și a sărbătorilor mari.

Informații despre Tramvai și Trenul de Liman puteți găsi pe

Amtrak la fel operează câteva rute de tren pe zi în ambele direcții de-a lungul coastei între San Diego și Los Angeles. Unele chiar ajung până la San Luis Obispo, destinația cea mai de nord. Accesați www.amtrak.com pentru mai multe informații.

La nord de Oceanside, există o rețea vastă de trenuri de navetiști numită Metrolink. Informații despre Metrolink puteți găsi pe acest site:

 Pagina Oficială a Metrolink

Imprimată pe un zid de sprijin al solului lângă Stația Alvarado de pe Linia Verde a Tramvaiului San Diego este o ghicitoare care sună așa:

ARTERE, VENE ȘI CAPILARE

PENTRU AUTOMOBILE, PLOAIE ȘI SUSPENSII CATENARE.

TOATE TREI LINII SE ÎNTIND UNA LÂNGĂ ALTA

DEASUPRA, DEDESUBT ȘI STRATIFICAT.

UNA ARE UN NUMĂR MAI MIC CA NOUĂ,

ALTA, ERA AICI LA ÎNCEPUTUL TIMPULUI,

IAR ULTIMA VA TRECE PE AICI DACĂ AȘTEPȚI UN PIC

SAU CHIAR ACUM, DACĂ NU AI ÎNTÂRZIAT.

PRIVEȘTE ÎN JUR CA SĂ REZOLVI ACEASTĂ GHICITOARE

NUMEȘTE-LE PE TOATE TREI: CEA DE SUS, DE JOS ȘI DIN MIJLOC

DACĂ EȘTI NEDUMERIT, URMEAZĂ BALUSTRADA

RĂSPUNSUL E SCRIS ACOLO ÎN BRAILLE.

Am fotografiat balustrada și am descifrat inscripțiile în alfabet Braille. Pentru a vedea răspunsul, verificați aici.

Glosarul Denumirilor

Multe nume în Comitatul San Diego sunt de origine spaniolă sau indiană. Am pregătit un scurt glosar pentru a ajuta vizitatorii cu scrierea corectă și pronunția denumirilor nefamiliare.

Hărți

Hărți topografice scanate pentru Comitatele San Diego, Orange, Imperial și Riverside sunt disponibile pe CD-ROM la cerere. Acestea sunt imagini în format GIF cu acces public nerestricționat. Pentru mai multe detalii, contactați webmasterul prin email.

La fel, am pregătit O hartă a Șoselelor din Comitatele San Diego și Imperial, indicând toate șoselele statale și interstatale. Nu este prea detaliată, dar o puteți utiliza până procurați o hartă mai bună la oricare benzinărie.

Hărțile lui Rand McNally Ghidurile lui Thomas sunt printre cele mai folositoare hărți a străzilor din Comitatul San Diego dar și din alte regiuni. Totuși, ca și aproape oricare altă colecție vastă de informații, acestea conțin erori. De exemplu, ele indică unele străzi care nu mai există.

Am raportat anterior unele corecții prin email și unele din aceste corecții și-au găsit loc în edițiile ulterioare. Totuși, unele raportări de erori mai recente se pare că s-au pierdut sau au fost ignorate. De asta, le listez aici în speranța că cineva de la Rand McNally le va observa și le va încorpora în edițiile ulterioare. 

Mai jos sunt unele dintre erorile identificate de mine și corecțiile sugerate.

  1. Polk Ave. la intersecția cu Park Blvd.
  2. Șoseaua 125 la intersecția cu str. Troy (corectată în ediția din 2005)
  3. Str. Nutmeg și str. Maple lângă str. 30
  4. Colțul la Polk Ave. și str. 40
  5. Robinson Ave. la intersecția cu str. Alabama
  6. Str. Upas la intersecția cu str. India și Columbia
  7. Lila Dr. la intersecția cu str. 49.
  8. Adams Ave. la intersecția cu str. Ashby
  9. str. Quince între str. Boundary și Nile.

ATENȚIE: Aceste corecții sunt aplicabile doar edițiilor mai vechi. Una dintre cele mai recente ediții ale Ghidurilor lui Thomas abundă în erori.

Linkuri

Aici găsiți linkuri la alte site-uri potențial utile: 

Стегоцефали (панцирноголові): чотириногі та інші хребетні з пальцями

Оригінал доступний на tolweb.org

Мішель Лоран

The Devonian terrestrial choanates Acanthostega and Ichthyostega
taxon links

Модифіковано з Керролл (1995), Лоран та Райз (1997) і Лоран (1998a-c). Розряд Whatcheeria відповідає Ломбарду і Болту (1995). Розряд маловідомих девонських таксонів (тих, кількість пальців яких є невизначеним: Elginerpeton, Metaxygnathus, Ventastega та Hynerpeton) відповідає Ahlberg (1998). Темноспондильні часто вважаються ранніми земноводними. Однак, зверніть увагу, що в даному філогенезі вони не є тісно пов’язаними з безпанцирними.

Містить групу: Лопастепері риби


Вступ

На цій сторінці розглядаються наземні хребетні та інші хребетні, у яких на кінцівках присутні пальці, а не плавники. Міцна кінцівка, характерна для цієї клади, зазвичай має чітко виражені суглоби та пальці (пальці рук та ніг) і носить назву chiridium. Ця група включає в себе близько 21 100 існуючих видів і, можливо, набагато більшу кількість вимерлих видів. Чотириногі – це тільки одна з декількох груп хребетних з chiridium (дивись розділ про класифікацію нижче).


Наземні хребетні поширені по всьому світу. Найбільш ранні представники цієї групи були помірно великими (з довжиною тіла 1-2,5 м). Найдавніші з відомих скелетних останків наземних хребетних були виявлені у верхньому девоні в Східній Гренландії (Клак, 1994). Наявність стежок в нижньому та середньому девоні в Австралії призвело до припущення, що дана група, можливо, виникла в період нижнього девону, принаймні, 400 000 000 років назад (Уоррен та ін., 1986), але пальці на цих відбитках не помітні, тому зазначені стежки могли бути залишені іншими лопастеперими.

Найбільша група наземних хребетних – це Tetrapoda (див. Розділ «Класифікація наземних хребетних» нижче). «Tetrapoda» означає «чотири лапи» і група була названа так, оскільки у її представників просто були чотири кінцівки, а не плавники. Даний таксон включає в себе близько 3 000 існуючих видів амфібій (жаб, саламандр і цецилій) та приблизно 18 100 існуючих видів амніот (ссавців, рептилій і птахів). Кількість вимерлих видів чотириногих невідома, але близько половини відомих на даний час видів чотириногих вимерли (Керролл, 1988).


Чотириногі виникли не пізніше міссісіпського періоду (близько 350 мільйонів років тому) – періоду, завдяки якому ми маємо уявлення про найстаріших відомих родичів живих амфібій. Родичі амніот, мабуть, існували в той час, але вони до сих пір не були знайдені. Скам’янілість, про яку велась мова раніше (Смитсон та ін, 1994; Керролл, 1995) як про ранній міссісіпський амніот або антракозаврів (Westlothiana), є, ймовірно, або stem-tetrapod, або ранньою амфібією (Лоран, 1998a). Стегоцефали (визначення цієї групи див. Розділ про класифікацію нижче) виникли не пізніше верхнього девону.

Загальна довжина чотириногих становить від 9,8 мм (жаба Psyllophryne didactyla) до 30 м (синій кит). Вони поширені по всьому світу і населяють всі основні місця проживання. Більшість з них наземні, але деякі повернулися у водне середовище, в якому жили наші далекі предки. До водних чотириногих відносяться різні саламандри (sirenidae, cryptobranchidae, proteidae і т.д.), Жаби (pipidae), деякі цецилії (typhlonectidae), шкірясті черепахи, морські змії, ластоногі (тюлені та моржі) і кити. У деяких чотириногих є здібності до польоту (птахи і кажани), в той час як інші планують (білки-летяги; Dermotherium, іноді звані «літаючими лемурами», навіть при тому, що вони не примати), і літаючі дракони (Draco volans).

Сторінка Історія життя стегоцефалів містить інформацію цієї непростої теми.

Основним органом дихання більшості стегоцефалів є легені, але у багатьох груп існують і інші органи дихання. Більш детальна інформація доступна на сторінці Дихання у стегоцефалів.

У багатьох стегоцефалів є барабанна перетинка для того, щоб чути високочастотні звуки, що передаються по повітрю, а орган бічної лінії виявлений у багатьох водних амфібій. Для отримання додаткової інформації відвідайте сторінку Слух у стегоцефалів.

Характеристики

Стегоцефали володіють великою історією скам’янілостей (Керролл, 1988). Філогенетичні дослідження визначили кілька виявлених характеристик (синапоморфій) у стегоцефалів:

  • Зникнення у представників деяких кісток черепа. У пандеріхтісів (групи лопастеперих риб, найбільш тісно пов’язаних з панцерноголовими), череп об’єднаний декількома кістками з плечовим поясом дуже міцно: зазначені кістки перестали існувати на самому початку еволюції наземних хребетних. Зникнення кількох кісток черепа також дозволила створити рухливу шию, що дозволяє рухати головою по відношенню до тулуба. Така особливість дозволяє при ходьбі досить статично тримати голову.
  • Зникнення очних кісток, що покривають зяброву камеру у кісткових риб. Ранні хоанові не потребують зябрової кришки, тому що внутрішні зябра у них перестали існувати, які притаманні їх раннім предкам. Проте, зяброва оболонка зникла, ймовірно, ще до зникнення внутрішніх зябер (Коутс та Клак, 1991).
  • Зміни хорди та ригидного хребта. Тіло хребта osteolepiforms є тонким і оточує хорду (жорсткий стрижень, присутній у всіх хордових та зберігся у людини в якості міжхребцевих дисків), сильно її не стискаючи. У стегоцефалів центральні шари товсті та звужують хорду. Спеціальні поверхні суглобів (зигапофізи) з’єднують нервові дуги одині з одним. Хорда коротше, тобто така, що не поширюється на черепну коробку. Хорда osteolepiforms поширювалася до місця, поблизу гіпофіза.
  • Чотири міцні кінцівки з окремими пальцями (пальцями рук та ніг). У ранніх лопастеперих риб, забезпечених плавниками, таких як Eusthenopteron, були міцні плавники з елементами, гомологічними плечової кістки, променевої кістки, ліктьовий, сполучної ланки, ліктьовий, стегнової, великогомілкової, малогомілкової і п’яткової кісток, але гомологічність більш дистальних елементів кінцівок є невизначеною та спірною. В даний час незрозуміло, чи є сегментовані, розгалужені, ендоскелетні променеві кістки в дистальній частині плавника лопастеперих, таких як Eusthenopteron або Tiktaalik, гомологічними пальцям. Були представлені як аргументи за (Шубін та ін., 2006), так і аргументи проти (Лоран, 2006) даної гіпотези.
  • Крижове ребро, що з’єднує осьовий скелет (хребет) з тазовим поясом (стегном). Це дозволяє передавати вагу тіла чотириногих на задні кінцівки. У osteolepiformes не існувало будь-якого кісткового зв’язку між їх осьовим скелетом і тазовим поясом. Зникнення променів дермального плавника (модифіковані лусочки, підтримуючі плавниками). Це просто означає видалення системи, в якій більше немає потреби та, ймовірно, яка на суші буде навіть заважати.

Зазначені особливості з’явилися не всі відразу і не раптово. У самих древніх відомих чотириногих, таких як Ichthyostega та Acanthostega, є проміжні параметри деяких з цих особливостей і є недолік в інших. Наприклад, Ichthyostega зберіг субоперкулярну кістку – яка становила частину очного комплексу, який покривав у osteolepiformes зяброву камеру. Acanthostega зберіг аноклетрум, що є однією зі складових, які пов’язували череп з плечовим поясом у остеоліпоформ (Коутс і Клак, 1991). Хорда у Ichthyostega та Acanthostega глибоко проникала в мозок, і у більшості її хвостових хребців були відсутні зігапофізи (Ярвік, 1952).
Зв’язок тазового поясу з крижовий ребром у Acanthostega була ще погано виражена. Нарешті, як у Ichthyostega, так і у Acanthostega зберігаються лепідотрихії в хвості, що вказує на те, що у згаданих таксонів все ще був хвостовий плавець. 

Попередній список включає виключно характеристики скелета, тому що всі самі ранні групи чотириногих вимерли, а пластичні анатомічні частини можна вивчати тільки на прикладі представників існуючих таксонів. Наступні характеристики зустрічаються у чотириногих, а ось у інших існуючих хребетних – немає. Це:

  • Шар мертвих, рогових клітин, який зменшує втрати води при випаровуванні. Такий шар є у амніот та у більшості безпанцирних. Кератин допомагає підтримувати шари ліпідів, що зменшують втрати води (сам кератин володіє поганими водонепроникними властивостями).
  • М’язовий язик з залозами розвинений в значній мірі. І все ж, у деяких безпанцирних присутній тільки основний язик, як у риб. Основний язик – це просто м’ясиста складка на дні рота, де власні м’язи відсутні, а рухливість обмежена.
  • Паращитовидна залоза бере участь в контролі рівня кальцію в крові.
  • Гардерова залоза, розташована перед оком. Ця залоза виділяє маслянисту рідину, що змащує очі.
  • Вомероназальний орган (орган Якобсона). Цей орган нюху розташований в піднебінні та, ймовірно, використовується для того, щоб відчувати запах їжі, що знаходиться в роті.
  • Втрата внутрішніх зябер. Зовнішні зябра, присутні у багатьох пристосованих до води безпанцирних та безпанцирних в стадії личинки, є новими структурами і не є гомологічними внутрішнім зябрам риб.


Важко визначити, коли саме з’явилися зазначені характеристики, тому що в скам’янілостях вони не збереглися (за винятком непрямих ознак внутрішніх зябер), а найближчі відомі родичі тетраподів вимерли. Однак ці ознаки не виявлені у двоякодихаючих (найближчих збережених родичів чотириногих). У Acanthostega – девонських стегоцефалів – все ще існували внутрішні зябра (Коутс та Клак, 1991), і Ichthyostega, ймовірно, зберіг їх теж, але ні в яких інших стегоцефалів, наскільки відомо, їх не було. Отже, внутрішні зябра, ймовірно, були втрачені на початку еволюції стегоцефалів, в девоні або в міссісіпський періоді (близько 360 мільйонів років тому), і в жодного чотирилапого не було внутрішніх зябер.

Класифікація наземних хребетних

У минулому більшість наземних хоанових були включені в надклас чотириногих (Гафні, 1979). Нещодавно чотириногі були формально визначені як краун-група (Готьє та ін., 1989). Краун-група – це скарб, який включає останнього загального предка двох або більше існуючих таксонів та всіх його нащадків. В цьому випадку чотириногі були визначені як скарб, який включає в себе останнього загального предка безпанцирних та амніотів, а також всіх його нащадків. 

Згідно Готьє та ін. (1989), клас чотириногих включав більшість відомих викопних наземних хребетних, оскільки вважається, що темноспонділи є стем-групою амфібій, тоді як емболомери, гефіростегіди та сеймуріаморфи вважалися більш тісно пов’язаними з амніотами, ніж з безпанцирними. Тому тільки кілька дуже ранніх наземних хребетних, таких як Ichthyostega і Acanthostega, були виключені з класу чотириногих.

Філогенез хоанових, представлений тут, передбачає, що темноспонділи, емболомери, гефіростегіди і сеймуріаморфи не є частиною краун-групи. Якщо це так, то зазначені таксони не належать до чотириногих, і поява «кінцівки чотириногих» передує появі самих чотириногих. У перших версіях цієї сторінки всіх саркоптерогів, що володіють пальцями, називали просто наземними хребетними, тому що формальна філогенетична таксономія всієї цієї клади не було запропоновано. Зазначена таксономія була опублікована недавно (Лоран, 1998a). Таксон стегоцефалів (який протягом тривалого часу включав всіх хребетних, за винятком безпанцирних та амніотів, що мають chiridium), визначав всіх хоантових як таких, що більш тісно пов’язані з Темноспонділами, ніж з Пандерехтисами (найближчим родичем чотириногих, про яких відомо, що у них були парні плавники). Тому стегоцефали включають в себе всі таксони, у яких є пальці, та кілька (Elginerpeton, Metaxygnathus, Ventastega і Hynerpeton), які можуть володіти парними плавниками. Всупереч попередньому використанню даного терміну, стегоцефалам тепер називають кладою. Термін «панцирноголові» буде використовуватись нижче, тому що він не передає гіпотетичну та, ймовірно, дещо помилкову інтерпретацію того, що всі хребетні, які мають пальці, є наземними. Як пояснюється нижче, самі ранні представники цієї клади, ймовірно, були просто пристосовані до життя у воді.

Примітка про вузол, позначений як Amphibia: інші обмежують назву Amphibia нащадками самого останнього загального предка існуючих амфібій (термінальний таксон Живі Амфібії в цьому дереві). Автор вважає за краще використання, вказане в древі, зазначеному вище, а визначення амфібій як і всіх чотириногих, пов’язаних тісніше з існуючими амфібіями, ніж з амніотами, має історичний пріоритет (Лоран, 1998a), але друге позначення було досить широко поширене та не може бути проігноровано. На цій сторінці термін «Amphibia» завжди відноситься до вузла, вказаного в древі вище, а існуючі амфібії називаються безпанцирними.

Примітка про вузол, позначений як Tetrapoda: інші розширюють використання зазначеної назви, щоб включити всіх хребетних, що мають кінцівки з пальцями (Лоран та Андерсон, 2004). Однак на цій сторінці Tetrapoda (чотириногі) завжди має на увазі вузол, зазначений в древі, розташованому вище.

Обговорення філогенетичних зв’язків

Філогенез панцирноголових є спірним. Майже всі таксономісти сходяться на думці, що існуючі амфібії утворюють монофілетичну групу (Lissamphibia – безпанцирні), яка тісно пов’язана з амніотами, але походження безпанцирних та амніотів є спірним. Лоран і Райз (1997, 1999), Лоран (1998a, b), а також Уаллін і Лоран (2004) припускають, що тонкопозвонкові є стем-групами амфібій і що діадектоморфи тісніше пов’язані з амніотами, ніж з безпанцирні. Отже, багато груп палеозойських панцирноголових, такі як темноспонділи і сеймоуріаморфи, з амніотами або безпанцирними тісно не пов’язані:

Проте, в самих ранніх дослідженнях та в декількох недавніх дослідженнях було припущення, що безпанцирні походять від темноспонділів і що діадектоморфи, сеймуріаморфи і емболомери тісніше пов’язані з амніотами, ніж з безпанцирними (Болт, 1969; Гафні, 1979; Готьє та ін., 1988, 1989; Мілнер, 1988, 1993; Панчен і Смитсон, 1988; Труб і Клотье, 1991; Ломбард і Сумида, 1992; Рута та ін., 2003а, б; Рута і Коутс, 2007). Тонкохребетних часто розглядалися як парафілетичну групу, в яку входили ранні родичі темноспонділів та безпанцирних. Тому більшість відомих стегоцефалів розглядалися як пов’язані з безпанцирними або амніотами. Вважалося, що тільки Ichthyostega та інші девонскі таксони (Acanthostega, Tulerpeton) належать до однієї з цих двох основних еволюційних ліній:

Деякі палеонтологи все ще пропонують поліфілетичне походження існуючих амфібій (Андерсон, 2007, 2008; Керролл, 2007; Андерсон та ін., 2008), де безногі земноводні належать до тонкохребетних, а безхвості та хвостаті земноводні – до темноспонділів. Мається на увазі, що гімнастофіонани тісніше пов’язані з амніотами, ніж з безхвостими і хвостатими земноводними. Даний філогенез несумісний з усіма опублікованими молекулярними і найбільш морфологічними філогенезами, які передбачають, що існуючі амфібії утворюють кладу, в якій амніоти виключені (Лоран, 2002). Крім того, перегляд шифрування основної підтримуючої матриці показує, що вона фактично підтримує монофілетичне походження безпанцирних з «тонкохребетних» (Мар’янович та Лоран, 2009). Дані про розвиток також були запропоновані на підтримку існуючої поліфілії амфібій (Шох і Керролл, 2003; Фребиш та ін., 2007), але ці аргументи були спростовані (Шох, 2006; Жермен і Лоран, 2009 року; Мар’янович і Лоран, 2009). Дані про розвиток не проводять відмінностей між різними гіпотезами про походження безпанцирних.

Самий недавній філогенез, який відстоює поліфілію безпанцирних (Андерсон та ін., 2008), частково заснований на недавньо описаному temnospondyl Gerobatrachus hottoni, який спочатку інтерпретувався як сестринська група Batrachia, яка гніздиться глибоко в темноспондилах; безногі земноводні відносяться до тонкохребетних. Цей висновок частково заснований на інтерпретації різних морфологічних ознак роду Gerobatrachus, таких як ніжка зубів (синапоморфія безпанцирних), яка знаходиться в основі зуба (злиті дистальні лапки 1 і 2; синапоморфія земноводних) і вузька, спрямована в бік піднебіння  (синапоморфія salientia). Проте, наявність синапоморфії декількох клад, а також інших, набагато більш простих ознак, таких як збереження постпаріетальності, пластіначтості і супратемпоральності, вказує на велику гомоплазію. Можливі інші інтерпретації морфології Gerobatrachus hottoni, і включення цього виду в першу матрицю даних, яка підтримує поліфілії безпанцирних (Макгоуен, 2002), все ще підтримує монофілетичне походження безпанцирних в межах тонкохребетних (Мар’янович і Лоран, 2008b).

У декількох молекулярних дослідженнях були запропоновані дуже ранні дати початку диверсифікації безпанцирних, починаючи приблизно з 337 млн ​​років тому (Чжан та ін., 2005) до 362 млн років тому (Сан Мауро та ін., 2005; Ролантс та ін., 2007 ). , Чжан та ін. (2005) також припустили, що це мало на увазі, що безпанцирні з’явилися від темноспондилів, але Лі і Андерсон (2006) вказали, що такі ранні дати диверсифікації більш сумісні з поліфілетичною гіпотезою, відповідно до якої існуючі амфібії утворюють кладу, яка виключає амніоти, але походить від тонкохребтових, і темноспонділів. Проте, нове молекулярне і палеонтологічне датування диверсифікації безпанцирних передбачає набагато більш недавню диверсифікацію для цієї групи, в перми (Мар’янович і Лоран, 2007). Розрахунок довірчого діапазону істинного стратиграфічного періоду безпанцирних, заснований на подальшій розробці самого складного методу, розробленого Маршаллом (1997), також передбачає пермське монофілетичне походження групи (Мар’янович і Лоран, 2008a). 


Додаткове обговорення та більш докладну інформацію про філогенезі можна знайти на сторінці Філогенез стегоцефалів. 

Походження стегоцефалів

Було запропоновано декілька сценаріїв, що пояснюють походження chiridium та причини, за якими хребетні виходять на сушу. Теорія, знайдена в більшості популярних книг, які говорить, що посушливий клімат, який колись вважався переважним в девоні, змусив наших лопастеперих предків виповзти з водойм (які в певний сезон висихали), щоб перебратись до більших та глибоких водойм (Ромер, 1933). Однак проблема з цим сценарієм полягає в тому, що девон більше не вважається таким періодом, коли були сезонні посухи, а класичні пізнодевонські виявлення, такі як ескумінак в Квебеці, Канада, в даний час вважаються стічними (отже, сезонна посуха не може виникнути, так як рівень моря в значній мірі не залежить від пори року). Ендоскелет плавників тетраподоморфів, у яких було достатньо плавники – недавно вивчений у сімейства тріхоптерідів з роду Eusthenopteron – був, мабуть, дуже губчастим і, мабуть, не підходив для того, щоб витримувати значні механічні навантаження протягом тривалих періодів часу, як це відбувалося б при тривалих наземних прогулянках (Лоран та ін., 2007). Крім того, недавні дослідження функціональної морфології висувають припущення, що кінцівки могли розвиватися, щоб дозволити нашим раннім предкам ходити по дну дрібних водойм або боліт (Едвардс, 1989). Відкриття досить вичерпних зразків девонських хоанів Acanthostega (Коутс і Кларк, 1990) підтверджує, що їхні кінцівки були погано пристосовані для прогулянок по суші (Циммер, 1995). Припущення стосовно наявності внутрішніх зябер у Acanthostega також підтверджує, що ця тварина все ще була в основному водною (Коутс і Кларк, 1991). Перехід від водного середовища до земного, схоже, зайняв більше часу, ніж вважалося раніше.

Рання еволюція кінцівок


Давно відомо, що компоненти, гомологічні стілоподію (стегно і плечова кістка) і зевоподію (променева кістка, ліктьова кістка, великогомілкова кістка і мала гомілкова кістка), зустрічаються у тетроподоморфів (як це викладено, наприклад, у Грегорі, 1911), але до недавніх пір мало що було відомо про час появи різних ознак кінцівок у чотириногих. Останнім часом на цьому фронті досягнуто значного прогресу. Наприклад, нещодавнє гістологічне дослідження показало, що парні плавники Eusthenopteron foordi володіли справжніми довгими кістками, які росли в довжину та товщину завдяки ендохондральному і періостальному окостенінню, як і у чотириногих (Меньє і Лоран, у пресі). Бойсверт та ін. (2008) показали, що дистальна частина грудного плавника у Panderichthys (одного з тетраподоморфів, забезпечених плавниками, найбільш близьких до краун-груп) складається з декількох радіалів, як і слід було очікувати від виду, тісно пов’язаного з панцироголовими. Більш рання реконструкція, яка представляла одну велику дистальну пластинку замість кількох менших радіальних ліній, здається неправильною інтерпретацією.

До недавнього часу найдавнішим незаперечним доказом наявності пальців були залишки скелета з самого кінця девону (фаменський період). Чотири девонських таксона, за припущеннями включених в древо, представлене вище, відомі з фрагментарних останків. Фрагментарна природа останків цих родів не дозволяє достовірно оцінити їх спорідненість, хоча Коутс (1996) і Альберг (1998) припустили, що вони більш тісно пов’язані з чотириногими, ніж з родом panderichthys (найближчими відомими родичами чотириногих, які, як відомо, зберегли парні плавники ). До таких загадкових таксонів відносяться Elginerpeton (Альберг, 1995), Ventastega (Альберг і ін., 1994), Metaxygnathus (Кемпбелл і Белл, 1977) і Hynerpeton (Дейшлер та ін., 1994). Їх аппендикулярний скелет погано відомий (або не відомий), і вони виключені з найменшої клади, в яку входять хребетні, які мають кінцівки. Отже, вони могли зберігати плавники (Лоран та ін, 2000). Однак недавнє виявлення стежок відноситься до періоду середнього девону (Eifelian) (Нідзвецкій та ін., 2010) в покинутому кар’єрі Захельме (Польща) підвищує ймовірність того, що такі форми, як Elginerpeton, мають пальці. Далі Нідзвецкий та ін. (2010) припускають, що ця стежка має на увазі, що у девонських стегоцефалів дуже погана скам’янілість, оскільки це передбачає (з їхньої точки зору) наявність шести довгих примарних ліній, що тягнуться від середнього до пізнього девону у стегоцефалів, крім того, до додаткових ліній привидів у близькоспоріднених тетраподоморфів, таких як Panderichthy, Tiktaalik, Elpistostege і Livonia (див. рисунок, частина A). Тим не менш, це твердження може бути перебільшене в силу того, що точне систематичне положення творця стежки в Захельмье невідомо. Він може представляти більш базальну групу, виключену з найменшої клади, яка включає в себе Elginerpeton, Ventastega і більш краун-групові види, а це буде означати одну безіменну споріднену стегоцефалам лінію, що тягнеться від середини до пізнього девону, в додаток до кількох безіменних ліній тетраморфів, що володіють плавниками (Лоран, 2010 року; малюнок, частина B).

Phylogenetic tree with two possible placements of the Zachelmie trackway

Можливі філогенетичні розташування польської середньо-девонські стежки. А – розташування, запропоноване Нідзвецким та ін. (2010). B – розташування, запропоноване (в тексті) Лораном (2010). З огляду на наявні докази, жодне з них не може бути спростовано. Безіменні роди позначені синім кольором. Гілки трохи нижче можливого положення стежки позначені зеленим кольором. Частина А перенесена з малюнка 5b Нідзвецким та ін. (2010).

Вважається, що наявність п’яти пальців на передніх і задніх кінцівках у чотириногих є зародковим і це найбільше число пальців, яке було у наших ранніх предків. П’ять пальців, ймовірно, були в наявності у самих ранніх чотириногих, але не у самих ранніх панцироголових. Недавні відкриття показали, що у самих ранніх стегоцефалів було більше пальців; У Acanthostega було вісім пальців на передніх кінцівках, у Ichthyostega було сім пальців на задніх, а у Tulerpeton було шість пальців на передніх (Лебедєв, 1986; Гулд, 1991). Однак ці «зайві» пальці були швидко втрачені, оскільки, як відомо, ні у одного постдевонского панцироголового не було більше п’яти пальців.


Коутс (1991, 1996) припустив, що пентадактильність виникала двічі (хоча б, у випадку з передньою кінцівкою), тому що в його передбачуваних філогенезах девонський полідактильний панцироголовий Tulerpeton тулерпетон, як годиться, був більш тісно пов’язаний з амніотами, ніж з безпанцирними. Тому він стверджував, що відновлення від полідактильного до пентадактильного стану відбувалося у антракозавров (амніот та їх вимерлих родичів) і в амфібій (хоча пентадактильність у амфібій відомо тільки виходячи з декількох зразків; у більшості безпанцирних є тільки чотири пальці в кисті). Однак повторний аналіз цих даних та включення Tulerpeton в матрицю даних, яка включає більше таксонів, дозволяє припустити, що пентадактильність з’явилася тільки один раз, задовго до розбіжності між амфібіями і антракозаврами (Лоран, 1998c). Цей висновок є результатом розміщення Tulerpeton в більш базальної позиції в філогенезі за межами клади, що включає всі пост-девонські (і всі пентадактильні) таксони.

Завоювання суші хребетними

Перші хребетні з кінцівками, такі як Acanthostega і Ichthyostega, належали до таксонів, які жили у воді (Клак, 2002), тому що вони, вірогідно, зберегли внутрішні зябра, про що свідчать борозенки на кератобранхіальних м’язах, які могли вмістити аферентні зяброві артерії. Вони також зберегли постбранхіальну пластинку лиману, яка могла відмежовувати гіллясту камеру ззаду (Коутс і Клак, 1991). Крім того, вони зберегли лепідотрихію в хвостовому плавці та добре розвинений орган бічної лінії, як показують канали його головної частини.


Внутрішні зябри, можливо, зникли досить рано за часів кам’яновугільного періоду, і у панцирноголових немає ніяких слідів lepidotrichia після девону, і це може вказувати на трохи менший водний спосіб життя. Проте, орган бічної лінії зберігся у більшості кам’яновугільних і багатьох приміських панцирноголових, що говорить про те, що багато видів все ще були переважно водними. Відсутність канавок для органу бічної лінії не є надійним критерієм для визначення способу життя, відповідного суші, оскільки орган може бути присутнім, не залишаючи слідів на скелеті. Оскільки форма тіла ранніх панцирноголових досить консервативна, водні види не обов’язково сильно відрізняються від наземних за формою тіла (Лоран, 2008). Таким чином, додаткові критерії, такі як мікроанотомія кістки, були вивчені, щоб визначити, коли хребетні стали наземними (Лоран та ін., 2004; Жермен і Лоран, 2005). Попередні результати припускають, що у панцирноголових в ранньому карбоні з’явився наземний спосіб життя (Крилов та ін., 2008), але для отримання надійних результатів доведеться вивчити ще багато видів.

Концентрація кисню в атмосфері, мабуть, могла зіграти роль в тому, щоб хребетні могли переміщатися на сушу. Перші водні панцирноголові з’явилися, коли атмосферний кисень був присутній в низькій концентрації. Розрив Ромера, період, протягом якого відомо дуже мало панцирноголових, являє собою заключну фазу цього епізоду низької концентрації кисню. Незабаром після того, як концентрація кисню в атмосфері досягла і навіть перевищила свій нинішній рівень, панцирноголові піддалися вражаючому еволюційному розгалуженню, яке включало в себе перших наземних хребетних. Це еволюційне розгалуження паралельно відбувалося у членистоногих. Так, Вард та ін. (2006) припускають, що концентрація кисню викликала чи полегшувала діяльність членистоногих і хребетних тварин на суші, і що концентрація кисню близько 20% в атмосфері була нижнім порогом, який дозволив перейти від зябрового дихання у воді до дихання з використанням повітря у хребетних і членистоногих.

Первісне середовище проживання стегоцефалів

Довгий час передбачалося, що першими стегоцефалами були прісноводні види, подібні існуючим амфібіям і дипноанам (Ромер, 1933). Тим не менш, багато досліджень, проведених в 1980-х роках, показали, що ранні саркоптеригіани (включаючи дипноани) найчастіше були морськими формами (Жанвьер, 1996). Аналогічним чином, недавно було показано, що кілька класичних пермокарбононосних місцевостей, які дали панцирноголовим і які довгий час вважалися (принаймні, палеонтологами хребетних) репрезентативними середовищами, проявляють морський вплив (Лоран і Солер-Гийон, 2006, 2010; Шульц, 2009). Видається ймовірним, що багато хто з найбільш ранніх панцирноголових були прибережними формами, про що свідчать середньодевонські стежки, які були залишені в приливному або лагунному середовищі (Нідзевский та ін., 2010) і в явно морському середовищі проживання Тулерпертона (Лебедєв, 1986). ). Однак деякі їхні близькі родичі, такі як Tiktaalik (Дешлер та ін., 2006) і деякі ранні панцирноголові, такі як Ichthyostega і Acanthostega (Клак, 2002), були інтерпретовані як прісноводні форми. Цілком ймовірно, що в пізньому палеозої панцирноголові мешкали в солоній, прісній і наземному середовищі. Непереносимість солоної води, яка характерна для більшості безпанцирних, мабуть, є аутапоморфією безпанцирних (Лоран і Солер-Гийон, 2010).

Інші назви наземних хребетних

Stegocephalians


Рекомендована література 

Альберг П. Е. 1995. Elginerpeton pancheni та сама рання клада чотириногих. Nature, 373: стор. 420-425.

 Альберг П. Е. 1998. Посткраніальний ствол, що залишився у чотириногих після девону. Скат Крейг, Морайшір, Шотландія. Zoological Journal of the Linnean Society, 122: стор. 99-141.

 Альберг П. Е., Е. Лукшевічс і О. Лебедєв. 1994. Перші знахідки чотириногих з девону (верхнього фамеського ярусу) в Латвії. Філософські праці Королівського товариства, B, 343: стор. 303-328.


Андерсон, Дж. С. 2007 Включення онтогенезу в матрицю: філогенетична оцінка доказів розвитку щодо походження сучасних амфібій. В: Великий перехід в еволюції хребетних, (ред. Андерсона Дж. С і Сьюса Х.-Д.). Стор. 182-227. Indiana University Press, Блумінгтон.

Андерсон Дж. С. 2008. Походження сучасних амфібій. Evolutionary Biology, 35: 231-247.

Андерсон Дж. С., Р. Р. Рейс, Д. Скотт, Н. Б. Фребіш і С. С. Сумида. 2008. Безпанцирні періоду ранньої пермі з Техасу, а також походження жаб і саламандр. Nature, 453: стор. 515-518.


Бойсверт С. А., Е. Марк-Курик і П. Е. Альберг. 2008. Немовля плавник Panderichthys і походження пальців. Nature, 456: стор. 636-638.

Болт, Дж. Р. 1969. Походження безпанцирних: ймовірні протобеспанцирні періоду нижньої пермі з Оклахоми. Science, 166: стор. 888-891.

Кемпбелл К. С. У. і М. У. Белл. 1977. Первісна амфібія періоду пізнього девону з Нового Південного Уельсу. Alcheringa, 1: 369381.

Керролл, Р. Л. 1988. Палеонтологія і еволюція хребетних. Нью-Йорк: W. H. Freeman and Company.

Керролл Р. Л. 1995. Проблеми в філогенетичному аналізі палеозойских хоанових. Бюлетень Національного музею природної історії Парижа, 4-я серія 17: стр. 389-445.

Керролл Р. Л. 2007. Палеозойські предки саламандр, жаб і цецилій. Zool. J. Linn. Soc. 150: стор. 1-140.

Клак, J.A. 1994. Черепа самих ранніх з відомих чотириногих, а також еволюція стремечка і овального вікна. Nature, 369: стор. 392-394.

Клак Дж. А. 2002. Набираючи обертів: походження і еволюція чотириногих. Блумінгтон: Indiana University Press, 369 с.

Коутс М. 1991. Новий палеонтологічний внесок в онтогенез і філогенез кінцівок. В: Дж. Р. Хінчкліфф (ред.) Шляхи розвитку кінцівок хребетних, стор. 325-337. Нью-Йорк: Plenum Press.

Коутс М. І. 1996. Девонські чотириногі Acanthostega gunnari; Ярвік: постчерепна анатомія, базальні взаємозв’язки чотириногих і приклади еволюції скелета. Праці Королівського товариства Единбурга, 87: стр. 363-421.

Коутс, М. І. та Дж. А. Клак. 1990. Полідактилія кінцівок найраніших відомих чотириногих. Nature, 347: стор. 66-69.

Коутс, М. І. та Дж. А. Клак. 1991. Рибоподібні зябри і дихання у самого раннього з відомих чотириногих. Nature, 352: стор. 234-236.

Дейшлер E. B., Н. Х. Шубін, К. С. Томсон і В. В. Амарал. 1994. Девонські чотириногі з Північної Америки. Science, 265: стор. 639-642.

Дейшлер E. B., Н. Х. Шубін і Ф. А. Дженкінс мл. 2006. Девонська риба, схожа на чотириногих, і еволюція будови тіла чотириногих. Nature, 440: стор. 757-763.

Едварс, J. 1989. Дві перспективи розвитку кінцівки чотириногих. The American Zoologist, 29: стр. 235-254.

Фрьобіш Н. Б., Р. Л. Керролл і Р. М. Шох. 2007. Окостеніння кінцівок в палеозойських апатеон сімейства branchiosauridae (темноспондилі) і рання еволюція преаксіального домінування в розвитку кінцівок чотириногих. Evolution & Development, 9: стр. 69-75.

Гафні Е. С. 1979. Монофілія чотириногих: філогенетичний аналіз. Бюлетень Музею природознавства ім. Карнегі, 13: стр. 92-105.

Готьє Дж., А. Г. Клюге і Т. Роу. 1988. Рання еволюція амніот. В М. Дж. Бентон (ред.) Філогенез і класифікація чотириногих, Том 1: земноводні, рептилії, птахи: стор. 103-155. Oxford: Clarendon Press.

Готьє Дж., Д. С. Каннателла, К. Де Кейроз, А. Г. Клюге і Т. Роу. 1989. Філопенія чотириногих. У Б. Фернхольм, К. Бремер і Х. Йорнваль (ред.) The Hierarchy of Life: стор. 337-353. Нью-Йорк: Elsevier Science Publishers B.V. (Biomedical Division).


Жермен Д. і М. Лоран. 2005. Мікроанатомія променевої кістки і спосіб життя в амніот (хребетні, чотириногі). Zoologica Scripta, 34: стор. 335-350. Жермен Д. і М. Лоран. 2009. Еволюція ряду окостенінь у саламандр і походження хвостатих земноводних, проаналізовані за допомогою синхронізації подій і не існуючих раніше методів. Evolution & Development, 11: стр. 170-190.

Гулд С. Дж. Вісім (або менше) маленьких пальців. Natural History, січень 1991 року, стор. 22-29. 

Грегорі В. К. 1911. Кінцівки Еріопса і походження парних кінцівок від плавників. Science 33: стр. 848-849. Жанвьер P. 1996. Ранні хребетні. Оксфордські монографії по геології і геофізики. Оксфорд: Oxford University Press, 393 с.

Ярвік Е. 1952. Про рибоподібний хвіст у стегоцефалів сімейства Ichthyostegidae з описами нового стегоцефала і нового кистеперого з верхнього девону східної Гренландії. Meddelelser om Grønland, 114: стор. 1-90.

А. Крилов, Д. Жермен, А. Кановіль, П. Вінсент, М. Саше і М. Лоран. 2008. Еволюція мікроанатомії кісток гомілок чотириногих і застосування її в палеобіологічному заключенні. Journal of Evolutionary Biology, 21: стр. 807-826.

Лоран М. 1998а. Важливість глобальної парсімонії та історичного упередження в розумінні еволюції чотириногих. Частина I – систематика, еволюція середнього вуха і влаштування щелеп. Annales des Sciences Naturelles, Zoologie, Paris, 13e Série 19: стр. 1-42.

Лоран М. 1998b. Важливість глобальної парсімонії та історичного упередження в розумінні еволюції чотириногих. Частина II – центр хребта, реброва вентиляція і педоморфоз. Annales des Sciences Naturelles, Zoologie, Paris, 13e Série, 19: стр. 99-114.

Лоран М. 1998c. Переоцінка походження пятиперстності. Evolution, 52: стр. 1476-1482.

Лоран, M. 2002. Філогенія чотириногих, походження земноводних і визначення найменування чотириногих. Syst. Biol., 51: стр. 364-369.

Лоран, M. 2006. Мізерні свідоцтва і мінливі точки зору на розвиток апендикса. Zoologica Scr. 35: стр. 667-668.


Laurin M. 2008. Systématique, paléontologie et biologie évolutive moderne: l’exemple de la sortie des eaux des vertébrés. Collection Parcours LMD – Sciences de la vie et de la Terre, ed. J. Segarra. Paris: Ellipses, 176 pp.

Лоран М. 2010. Як хребетні покинули воду. Переклад М. Лорана. Берклі: University of California Press, XV + 199 с.

Лоран М. і Дж. С. Андерсон. 2004. Значення найменування чотириногих в науковій літературі: обмін. Systematic Biology, 53: стр. 68-80. Лоран, M. і Р. Р. Райз. 1997. Новий погляд на філогенез чотириногих. В С. Сумида і К. Мартін (ред.) Походження амніот: завершення переходу на сушу: стор. 9-59. Лондон: Academic Press.


Лоран M. і Р. Р. Райз. 1999. Нове дослідження Solenodonsaurus janenschi і перегляд походження амніот і еволюції стегоцефалів. Canadian Journal of Earth Sciences, 36: стр. 1239-1255.

 Лоран, M., Жірондот, M. і де Рікле, A. 2000. Рання еволюція чотириногих. Trends Ecol. Evol., 15: стр. 118-123. Лоран М., Жірондот М. і М.-М. Лот. 2004. Еволюція мікроанатомії довгих кісток і способу життя у безпанцирних. Paleobiology, 30: стр. 589-613. 

Лоран М. і Р. Солер-Гийон. 2006. Найдавніший з відомих стегоцефалів (Sarcopterygii: Temnospondyli) з Іспанії. Journal of Vertebrate Paleontology, 26: стр. 284-299.

Лоран М. і Р. Солер-Гийон. 2010. Осмотичне відхилення і середовище проживання ранніх стегоцефалів: непрямі дані з парсимонії, тафономії, палеобіогеографії, фізіології і морфології. В кн.: М. Веколі і Дж. Климента (ред.). Процес заболочування: моделювання складних взаємодій на кордоні біосфери і геосфери (339): стр. 151-179. Лондон: Геологічна суспільство Лондона.

Лебедєв О. А. 1986. Перша згадка про девонського чотириногого в СРСР. Доповіді: Розділ наук про Землю, 278: стор. 220-222.

Ли М.С. І. і Андерсон Дж. С. 2006. Молекулярний годинник і походження сучасних амфібій. Mol. Phyl. Evol. 40: стр. 635-639.

Ломбард, Р. Е. і Дж. Р. Болт. 1995. Невідоме раніше примітивне чотириноге Whatcheeria deltae раннього карбону періоду з Айови. Palaeontology, 38: стр. 471-494.


Ломбард, Р. Е. і С. С. Сумида. 1992. Недавній прогрес в розумінні ранніх чотириногих. The American Zoologist, 32: стр. 609-622.

Мар’янович, д. & Лоран М. 2007. Скам’янілості, молекули, часи розбіжності і походження безпанцирних. Syst. Biol., 56: стр. 369-388.

Мар’янович Д. і М. Лоран. 2008a. Оцінка довірчих діапазонів стратиграфічних підрозділів вищих таксонів: ситуація з Lissamphibia. Acta Palaeontologica Polonica, 53: стр. 413-432.

Мар’янович Д. і М. Лоран. 2008b. Переоцінка доказів, що підтверджують неортодоксальну гіпотезу про походження тих, хто дожив до наших днів амфібій. Contributions to Zoology, 77: стр. 149-199.

Мар’янович Д. і М. Лоран. 2009. Походження сучасних амфібій: коментар. Evolutionary Biology, 36: стр. 336-338.

Маршалл С. Р. 1997. Довірчі діапазони стратиграфічних підрозділів з невипадковим розподілом горизонтів з копалинами. Paleobiology, 23: стр. 165-173.

Макгоуен, G.J., 2002.Земневодні Albanerpetontid з нижньої крейди Іспанії та Італії: опис і перегляд їх систематики. Zool. J. Linn. Soc., 135: стор. 1-32.

Меньє Ф. Ж. і М. Лоран в пресі. Мікроанатомічне і гістологічне дослідження довгих кісток девонських лопастеперих риб Eusthenopteron foordi. Acta Zoologica 19 стор., 3 рисунка, 1 таблиця (рання версія доступна на веб-сайті журналу).

Мільнер А. Р. 1988. Взаємозв’язок і походження живих амфібій. В М. Дж. Бентон (ред.) Філогенія і класифікація чотириногих, Том 1: Амфібії, Рептилії, Птахи, стор. 59-102. Oxford: Clarendon Press.

Мільнер, А. Р. 1993. Палеозойські родичі безпанцирних. Герпетологічне монографії 7: стор. 8-27.

Нідзвецкий Г., П. Шрек, К. Наркевич, М. Наркевич, П. Е. Альберг, 2010. Стежки чотириногих з періоду раннього Середнього Девона в Польщі. Nature, 463: стор. 43-48.

Нуссбаум, Р. А. 1977. Rhinatrematidae: нове сімейство цецилій (Amphibia: Gymnophiona). Періодичні доповіді Музею зоології Мічиганського університету, 682: стор. 1-30.

Панчен, А. Л. і Т. Р. Смитсон. 1988. Взаємозв’язки між самими ранніми чотириногими. В М. Дж. Бентон (ред.) Філогенія і класифікація чотириногих, том 1: земноводні, рептилії, птахи: стор. 1-32. Oxford: Clarendon Press.


Ролантс, К., Гауер, Д. Дж., Уілкінсон М., Лоадер, С. П., Біджу, С. Д., Гійом К., Моріо Л. і Боссайт Ф., 2007. Глобальні моделі диверсифікації в історії сучасних земноводних. Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A., 104: стор. 887-892. 

Ромер А. С. 1933. Палеонтологія хребетних. Перше видання, Чикаго: University of Chicago Press.

Рута, М. & Коутс, М. І. 2007. Періоди, вузли і конфлікт характеристик: звернення до проблеми походження безпанцирних. J. Syst. Paleontol., 5: стор. 69-122.

Рута М., М. І. Коутс і Д. Д. Л. Квик. 2003. Ще раз про ранні взаємодії чотириногих. Біологічні огляди Кембриджського філософського товариства, 78: стр. 251-345. Рута М., Дж. Е. Джеффрі і М. І. Коутс. 2003. Супер-родовід ранніх чотириногих. Праці Королівського товариства Лондона, серія B, 270: стор. 2507-2516.


Сан Мауро Д., Венсес, М., Алькобендас, М., Зардоя, Р. і Мейер, A. 2005. Первісна диверсифікація живих амфібій сталася раніше, ніж розпад Пангеї. Am. Nat., 165: стор. 590-599. 

Шох Р.Р. 2006. Онтогенез черепа: паттерни розвитку риб, що зберігаються за основними кладами чотириногих. Evolution & Development, 8: стор. 524-536. 

Шох Р.Р. і Р.Л. Керролл. 2003. Онтогенетичні докази палеозойського походження саламандр. Evolution & Development, 5: стор. 314-324. 

Шульце Х.-П. 2009. Інтерпретація морських і прісноводних палеосередовищ в пермо-карбонових відкладах. Палеогеографія, палеокліматології, Палеоекологія, 281: стор. 126-136. 

Шубін Н. Х., Дешлер Е. Б. і Дженкінс Ф. А. мл., 2006. Грудний плавник Tiktaalik roseae і походження кінцівки чотириногих. Nature, 440: стор. 764-771.


Смитсон, Т. Р., Р. Л. Керролл, А. Л. Панчен і С. М. Ендрюс. 1994. Westlothiana lizziae з Візейська о-ва Східний Кірктон, Західний Лотіан, Шотландія і скарби амніот. Праці Королівського товариства Единбурга, 84: стр. 383-412. 

Труб Л. і Р. Клотье. 1991. Філогенетичне дослідження зовнішніх і внутрішніх зв’язків панцирних (Амфібії: темноспондильні). У Х.-П. Шульце і Л. Труб (ред.) Походження вищих груп чотириногих – Протиріччя і консенсус: стор. 223-313. Ітака: Comstock Publishing Associates. 

Уаллін Г. і М. Лоран. 2004. Морфологія черепа і схожість ряду Microbrachis, а також переоцінка філогенії і способу життя перших земноводних. Journal of Vertebrate Paleontology, 24: стр. 56-72.


Уорд П., С. Лабандейра, М. Лоран і Р. Бернер, 2006. Підтвердження Розриву Ромера як періоду з низьким рівнем кисню, що обмежує час початку наземної трансформації членистоногих і хребетних. Слухання Національної Академії Наук Сполучених Штатів Америки, 103: 16818-16822. 

Уоррен, А., Р. Джапп і Б. Болтон, 1986. Найперша стежка чотириногих. Alcheringa, 10: стр. 183-186. 

Чжан П., Чжоу Х., Чен Ю.К., Лю Ю.Ф. і Кю, Л.-Х. 2005. Мітогеномні точки зору на походження і філогенію живих амфібій. Syst. Biol., 54: стр. 391-400. 

Циммер Ч., Виходячи на сушу. Discover, червень 1995 року, стр. 118-127.

Інформація в інтернеті

Для загального ознайомлення з чотириногими і їх близькими родичами, спробуйте Введення в тетраподів (UCMP, Berkeley).

Існує переказ цієї сторінки на Албанську мову, люб’язно наданий Радкою Марич, китайський переклад Остіна Коула від MattressMozz, переклад на іспанську від emfurn.com, переклад на російську мову від UKEdubirdie, переклад на малайзійський від Лінлі Ло з Down To Five.

Правоволодіння ілюстраціями

The Devonian terrestrial choanates Acanthostega and Ichthyostega

Наукова назва: Acanthostega gunnari Ichthyostega

Коментарі: Девонські наземні хоанові Acanthostega (знизу) та Ichthyostega (збоку).

Посилання: вперше опублікована в журналі Discover

Творець: Ілюстрація Альфреда Камаджяна

Статус зразка – Викопне – Період: Девон

Copyright © 1995 Альфред Камаджян

Про цю сторінку

Я хотів би подякувати пана Джона Хатчінсона, пані Патрісію Лай і пана Метью Марлоу, які редагували цю сторінку. Я в боргу перед доктором Девідом Медісона, який надав неоціненну допомогу в форматуванні цієї сторінки, її лінкування з іншими сторінками на сайті Tree of Life, і чиї численні пропозиції поліпшили подання цієї сторінки. Я також дякую Катю Шульц за перевірку моїх періодичних оновлень перед їх публікацією.

Мішель Лоран

Національний музей природознавства, Париж, Франція

Кореспонденцію з приводу цієї сторінки потрібно відправляти Мішелю Лорану за адресою [email protected]Page Copyright © 2011 Мішель Лоран

Este Navigatorul Web Parte a Sistemului de Operare?

Articolul original este disponibil pe world.std.com

Un exercițiu de trimitere într-o direcție greșită 

În 1998, Guvernul Federal al Statelor Unite a învinuit compania Microsoft de violarea reglementărilor antitrust. Una din plângeri era că Microsoft a început să ofere propriul navigator web Internet Explorer (IE) la pachet cu sistemul său de operare (SO) Windows. Din punctul de vedere al consumatorului, IE venea gratuit împreună cu SO. Întrucât Windows la acea vreme avea o cotă de piață de peste 95%, aceasta însemna că oricine cumpăra un calculator, obținea și browserul IE. Aceasta a redus dramatic popularitatea unicului concurent al IE de pe piață – a browserului comercial Netscape și a dus la declinul ulterior al Netscape Communications Corporation.

În apărarea sa, Microsoft afirma că navigatorul web era de fapt parte componentă a sistemului său de operare. Prin urmare, nu avea sens de discutat despre oferirea ”la pachet” a navigatorului web; este de așteptat în mod natural ca un vânzător de SO să includă și un browser în produsul său. 

 La prima vedere, acesta este un argument valabil. Toate produsele constau din anumite componente și nu putem învinui producătorii pentru includerea în produsul lor a acelor părți pe care le consideră necesare. Când cumpărăm o mașină, ea vine cu un motor la pachet. Aceasta îngreunează foarte mult vânzarea motoarelor de automobil cumpărătorilor de rând de către producători independenți de motoare. Dar nu putem acuza companiile de producere a autoturismelor de faptul că oferă motoare la pachet cu  automobilele vândute pentru a elimina producătorii independenți de motoare de pe piață: pur și simplu acceptăm că motorul este o parte componentă a automobilului.

Așa că învinuirea în adresa Microsoft s-a redus la o întrebare tehnică: este oare navigatorul web parte a sistemului de operare? Evident, procesul a avut parte de numeroase mărturii și dezbateri. Urmăream acest proces ocazional; pentru mine, întrebarea părea opacă și nu auzeam printre argumente decât afirmații de genul ”este așa” sau ”nu este așa”.

Spre final, Microsoft a fost acuzat de monopolizare, dar a primit o pedeapsă minimă. Microsoft încă oferă IE la pachet cu Windows, deși astfel de navigatoare independente ca FireFox au câștigă teren între timp. Întrebarea, însă, rămâne valabilă și azi: este browserul parte componentă a sistemului de operare?

Ei bine, este oare???

Aici există (cel puțin) patru întrebări distincte corelate, iar Microsoft a lucrat din greu   mulți ani la rând ca să ne zăpăcească și să ne facă să le confundăm. Ei nu vor ca oamenii să aibă o viziune clară asupra întrebării întrucât aceasta nu le-ar servi deloc cauza. Haideți să abordăm întrebările pe rând și să vedem dacă putem să le clarificăm. Iată care sunt acele întrebări: 

1. Așteaptă oare clientul ca calculatorul să includă un navigator web?

2. Cine ar trebui să aleagă browserul și să-l integreze cu calculatorul?

3. Este navigatorul web parte a colecției vaste de software cu numele de ”sistem de operare”?

4. Ar trebui ca codul care implementează browserul să fie integrat cu nucleul sistemului de operare (kernel)?

Așteaptă oare clientul ca calculatorul să includă un navigator web?

Aceasta este o întrebare despre comportamentul și așteptările consumatorului. Când un consumator de rând sau un om de afaceri de rând cumpără un calculator, îl despachetează și îl include, așteaptă ei oare să găsească și un navigator web preinstalat? Pentru a afla răspunsul, trebuie să vorbim cu consumatorii și să le urmărim comportamentul. Răspunsul se dovedește a fi da.

În discuțiile cu guvernul care au precedat acest proces, un avocat al Microsoft a spus despre sistemul de operare Windows:

Noi am fi putut oferi un sandviș cu șuncă, dar nimeni nu l-ar cumpăra.

Partea cu șunca a fost scoasă din context și folosită ca exemplu al aroganței demonstrate de Microsoft; însă, ceea ce voia să spună avocatul era că Microsoft este sensibil la așteptările consumatorilor, iar consumatorii așteaptă ca calculatoarele lor să aibă și un navigator web preinstalat.

Răspunsul la întrebarea această este în favoarea Microsoft.

Cine ar trebui să aleagă browserul și să-l integreze cu calculatorul? 

Aceasta este o întrebare despre organizarea industrială: cum ar trebui organizată producerea și distribuirea calculatoarelor? În Statele Unite, noi lăsăm piața să decidă majoritatea întrebărilor de acest gen. 

Industria calculatoarelor personale are aproximativ 25 ani. Au avut loc anumite evoluții în această perioadă, însă elementele esențiale au rămas neschimbate și clar stabilite. Calculatoarele sunt create de către producătorii de echipamente originale (original equipment manufacturer sau OEM) – companii ca Dell, Gateway și Hewlett-Packard. Aceste companii:

  • cumpără componentele (șasiuri, transformatoare electrice, plăci de bază, harddiskuri, etc)
  • asamblează calculatoarele utilizând aceste componente 
  • instalează software-ul
  • creează un ghid de exploatare și oferă un talon de garanție
  • le pune pe toate într-o cutie
  • își imprimă numele pe cutie
  • vinde produsul direct consumatorilor sau intermediarilor 

Producătorii de echipamente originale au responsabilitatea de a integra tot software-ul instalat pe calculator cu o excepție. Microsoft dictează ca producătorii (OEM) care instalează Windows să instaleze și IE pe toate calculatoarele. Microsoft impune aceste condiții prin intermediul licenței care însoțește Windows.

Dacă Microsoft nu și-ar impune puterea sa de monopol, există tot temeiul să credem că producătorii de echipamente originale (OEM) ar fi cei care aleg ce browser să instaleze, fix așa cum selectează celelalte componente.

Răspunsul la această întrebare este în defavoarea poziției adoptate de Microsoft.

Este navigatorul web parte a colecției vaste de software cu numele de ”sistem de operare”?

Această întrebare fie ține de opinia fiecăruia, fie nu are un răspuns cert. Explicația constă în faptul că termenul ”sistem de operare”, așa cum este utilizat aici, nu este definit clar în termeni tehnici. O analogie ar fi termenul ”oraș”.

Orașele sunt mari și se întind pe teritorii mari, iar hotarele lor pot fi greu de deslușit. Este adevărat că orașele au hotare geografice clar delimitate din punct de vedere legal, dar câți oameni cunosc exact pe unde trec acestea și cui îi pasă prea mult de asta?

Să întrebi dacă browserul este pare a sistemului de operare este ca și cum ai întreba dacă o linie de autobuz este parte a orașului. În final, depinde de ce avem în vedere prin ”oraș”.

Răspunsul la această întrebare este irelevant pentru procesul cu implicarea Microsoft.

Ar trebui ca codul care implementează browserul să fie integrat cu nucleul (kernel) sistemului de operare? 

Aceasta este o problemă inginerească. Spre deosebire de termenul ”sistem de operare”, termenul “nucleu al sistemului de operare” are o semnificație tehnică clar definită, iar întrebarea are un răspuns cert.  Din punct de vedere ingineresc, răspunsul este un ”Nu” sigur.

Sistemele de operare sunt organizate în straturi, la fel ca ceapa. Stratul cel mai adânc este numit de regulă nucleu (kernel).

Nucleul este prima componentă a SO care este încărcată când calculatorul este pornit și primul lucru pe care îl face nucleul este să preia controlul asupra tuturor componentelor fizice ale calculatorului (hardware).

  • procesorul 
  • memoria
  • discurile (harddiskurile, discurile optice, etc.)
  • monitorul
  • tastatura/ mouse-ul
  • conexiunile în rețea 

Toate celelalte aplicații rulează sub controlul nucleului. Nucleul:

  • determină orarul de execuție al aplicațiilor 
  • alocă resurse aplicațiilor 
  • recuperează resursele alocate aplicațiilor atunci când acestea nu mai au nevoie de ele 
  • elimină aplicațiile din sistem atunci când ultimele sunt oprite.

În mod crucial, hardware-ul calculatorului asigură posibilitatea ca nucleul să poată prelua din nou controlul în caz că o aplicație îngheață, se prăbușește, sau rulează într-un mod greșit. Când se întâmplă așa ceva, nucleul oprește aplicația, face curățenie, și rulează mai departe.

Atâta timp cât nucleul funcționează normal, SO poate să se restabilească după orice eroare produsă în orice altă aplicație. Spre deosebire, dacă nucleul este compromis de către:

  • erori 
  • programe dăunătoare
  • intruși

atunci aplicațiile în care se produc erori pot:

  • să interfereze cu alte aplicații
  • să blocheze calculatorul 
  • să corupă datele.

De regulă, unica modalitate de a restabili calculatorul după o problemă cu nucleul este resetarea. Dacă coruperea datelor se extinde și asupra harddiskului, poate fi necesară reinstalarea SO. 

În lumina tuturor celor menționate mai sus, o practică inginerească bună este crearea unui nucleu cât mai mic și mai simplu. Cu timpul, nucleele tind să devină mari și complicate întrucât ele efectuează o multitudine de operațiuni complexe. Însă principiul următor rămâne valabil: nimic nu trebuie introdus în nucleu fără o scuză bună.

Scuzele bune

Niște scuze bune pentru includerea anumitor componente în nucleu sunt:

  • necesitatea
  • performanța
  • securitatea

Necesitatea

Unele aplicații pur și simplu nu pot fi făcute să lucreze dacă nu sunt în interiorul nucleului. Navigatorul web nu este nicidecum printre ele. Multe navigatoare folosite pe larg au funcționalitate avansată și pot rula pe Windows nefiind parte din nucleu. Acestea includ:

Existența acestor navigatoare demonstrează că nu este necesar ca browserul să fie parte din nucleu.

Performanța

Unele aplicații rulează mai rapid sau mult mai rapid dacă sunt parte din nucleu. Browserul, iarăși, nu aparține acestei categorii. Browserul Internet Explorer al Microsoft nu rulează deloc mai rapid fiind parte din nucleu comparativ cu alte browsere care nu sunt parte din nucleu. Pe lângă aceasta, considerând tehnologiile actuale cât și modul de utilizare, navigatoarele web  petrec mai mult timp în așteptarea operațiunilor de încărcare și descărcare a datelor din rețea decât în așteptarea execuției operațiunilor de către procesor. 

Securitatea

Unele aplicații rulează în interiorul nucleului pentru că e necesar ca acestea să se afle în interiorul granițelor de securitate ale nucleului. Un exemplu bun este sistemul de fișiere. Iar browserul nu este un exemplu bun. Navigatoarele web listate mai sus care rulează în afara nucleului sunt sigure – conform multor estimări, mult mai sigure ca Internet Explorer, care rulează în interiorul nucleului. Securitatea nu este un motiv bun pentru a rula un browser în interiorul nucleului. 

Integrarea

Uneori este menționată altă justificare pentru includerea browserului în nucleul SO și anume integrarea. ”Integrarea” este doar un cuvânt frumos care semnifică că ceva ”reprezintă o parte componentă” a altceva, așa că avem parte aici de un argument circular. 

Inspectând îndeaproape beneficiile proclamate ale integrării, aceste deseori se dovedesc a fi afirmații despre un nivel superior de performanță, securitate sau comoditate. Deja ne-am convins că argumentele privind performanța și securitatea nu justifică includerea browserului în nucleu. Mai jos vom discuta aspectele ce țin de comoditate.

Păstrarea în afară

Pentru că nu există niciun motiv serios pentru includerea browserului în nucleu, practicile inginerești bune recomandă păstrarea acestuia în afara nucleului. Dar nu este vorba doar de practici bune: există beneficii reale care justifică păstrarea browserului în afara nucleului. Cele mai importante două motive sunt:

  • stabilitatea
  • securitatea

Stabilitatea

Oamenii creează nuclee pentru sisteme de operare deja de mai bine de jumătate de veac. Noi știm cum:

  • să le proiectăm
  • să le ”scriem”
  • să le facem stabile și sigure

La fel, dezvoltatorii creează browsere de zeci de ani. Cunoștințele despre proiectare, implementare, cerințele de bază încă evoluează. Dar este binecunoscut faptul că includerea browserului în nucleu îl destabilizează în mod semnificativ.

Securitatea

Nucleul impune granițe de securitate la interfețele sale. Orice date care trec prin aceste interfețe trebuie verificate pentru a constata dacă nu încalcă cerințele de securitate ale nucleului. Nucleul poate fi complex, dar interfețele sale sunt:

  • bine definite
  • bine înțelese
  • relativ simple.

Aceste proprietăți sunt cruciale pentru crearea unor nuclee sigure. Dacă interfețele sunt prost definite, prost înțelese, sau pur și simplu prea complicate, atunci asigurarea securității nucleului devine o sarcină imposibilă.

Dacă nucleul include un browser, atunci granițele sale de securitate se extind la interfața dintre browser și Internet. Această interfață include:

  • pagini web (text, HTML, XML, …)
  • reguli de stil (style sheets)
  • aplicații încorporate (Java, JavaScript, ActiveX, …)
  • imagini (GIF, JPEG, PNG, …)
  • linkuri (URL-uri)
  • pluginuri (Flash, …).

Cuvintele “World Wide Web” descriu foarte elocvent cât de abundente, complexe și vagi sunt datele pe care browserul trebuie să le mânuiască. Validarea acestor date este imposibilă și încadrarea browserului în nucleu compromite securitatea în mod iremediabil. 

Recapitulare

Pentru referință, aici sunt răspunsurile pe care le-am obținut la cele patru întrebări ale noastre:

1. Așteaptă oare clientul ca calculatorul să includă un navigator web?

DA

2. Cine ar trebui să aleagă browserul și să-l integreze cu calculatorul?

Producătorul de echipamente originale (OEM)

3. Este navigatorul web parte a colecției vaste de software cu numele de ”sistem de operare”?

Depinde de ce se are în vedere prin ”sistem de operare”

4. Ar trebui ca codul care implementează browserul să fie integrat cu nucleul sistemului de operare (kernel)?

În niciun caz

Acum, haideți să vedem ce face de fapt Microsoft cu Internet Explorer.

  1. Microsoft furnizează Internet Explorer la pachet cu sistemul de operare Windows. 

Destul de corect – clienții așteaptă să obțină și un browser la pachet cu calculatorul.

  1. Microsoft impune producătorii de echipamente originale (OEM) să instaleze anume IE și nu oricare alt browser pe calculatoarele care sunt livrate cu Windows.
    Joc murdar și ilegal apropo. Din păcate, OEM-urile sunt prea dependente de Microsoft pentru a se plânge iar guvernul SUA refuză să aplice pedepse pe măsură companiei Microsoft, aparent, din motive politice.
  2. Microsoft spune că browserul este parte componentă a sistemului de operare.
    Ei au dreptul la această opinie.
  3. Microsoft integrează codul de implementare al Internet Explorer în nucleul SO Windows.
    Aoleu!!!!!!!

Este chiar atât de rău totul?

Este cu adevărat foarte rău.

Discuția de mai sus este tehnică și într-o măsură anume abstractă, dar problemele la care se refer nu sunt deloc abstracte. Includerea navigatorului web în nucleu cauzează probleme reale utilizatorilor de rând.

Toate navigatoarele web produc erori; toate browserele  îngheață sau fac colaps ocazional. Când aceasta se întâmplă cu un browser ca Firefox, utilizatorul pur și simplu pierde pagina web accesată. Pentru a fi vizualizată din nou, trebuie doar pornit browserul și reintrodus URL-ul. Când Internet Explorer face colaps, ia după el și nucleul, sistemul de operare și calculatorul. Restabilirea, de regulă, necesită o resetare iar pierderea datelor în alte aplicații deschise la moment nu este o raritate.

Toate navigatoarele web au breșe de securitate; toate browserele sunt supuse atacurilor din partea paginilor web ostile. Când un browser ca FireFox este compromis, atacatorul obține controlul doar asupra browserului. Când Internet Explorer este compromis, atacatorul obține controlul asupra nucleului și prin intermediul său, asupra întregului calculator.

De ce ei continuă să o facă?

Dacă integrarea browserului cu nucleul SO este o idee atât de proastă, ne întrebăm în mod natural de ce Microsoft continuă să o facă. Răspunsul constă din două părți:

  • de ce o fac conform spuselor lor
  • de ce o fac în realitate

De ce o fac conform spuselor lor

Primul răspuns al Microsoft este, desigur, că browserul este parte componentă a sistemului de operare. Totuși, răspunsul se bazează pe o confundare a întrebărilor examinate în detaliu anterior. Nimeni nu are obiecții la afirmația că termenul de ”sistem de operare” poate fi suficient de vast ca să includă și un navigator web. Întrebarea este ce a dat peste cei de la Microsoft ca să includă browserul în nucleul SO. Microsoft preferă să nu vorbească prea multe la acest subiect, dar dacă citim literatura lor de marketing și conținutul reclamelor, putem identifica și alte afirmații în acest context. 

Microsoft declară în gura mare despre comoditatea și utilitatea care rezultă din integrarea IE cu nucleul SO. Este întotdeauna acolo; rulează fără întrerupere. Conținutul din orice sursă de pe net poate fi transferat fără probleme oricărei aplicații de pe calculator. Datele din orice aplicație pot fi afișate ca o pagină web. Distincția sâcâitoare dintre propriul calculator și Internet dispare: Windows are grijă de toate pentru dumneavoastră.

În mod ironic, este exact acest tip de integrare care fac din Internet Explorer un vector atât de eficient pentru programe dăunătoare. ”Comoditatea” pe care Microsoft o oferă vine la un preț colosal în ceea ce privește securitatea și stabilitatea. 

De ce o fac în realitate?

Când abia totul începea, Microsoft vindea produse bazându-se pe caracteristicile, performanța și comoditatea lor și compania încă pretinde să acorde atenție acestor beneficii orientate spre consumatori. Spre deosebire, în ziua de azi, strategia primară de vânzare a produselor de către Microsoft este de a priva clienții săi de oricare alternative. 

Una din metodele utilizate este prin eliminarea afacerilor concurenților săi, de exemplu, prin includerea ”la pachet” a unor produse. Dar simpla includere a IE în aceeași ”cutie” cu Windows nu este suficientă: dacă tot ce făcea Microsoft era pur și simplu să o includă în ”cutie”, oricine ar fi fost liber pur și simplu să o ”scoată” de acolo.

  • Dacă judecătorii în procesul antitrust ar fi putut elimina IE din Windows, ar fi fost mult mai dificil pentru Microsoft să-și susțină afirmația precum că IE este parte din Windows.
  • Dacă utilizatorii ar fi putut elimina IE din Windows, ei ar fi putut opta cu o probabilitate mare pentru alte browsere. 

Există la fel și o cauză istorică pentru includerea IE în Windows. Până la începutul anilor 1990, Internetul era în esență un proiect de cercetare finanțat de guvern și limitat la universități și corporații mari. Ulterior, un ansamblu de evoluții l-au făcut practic pentru utilizatorii de rând. 

Acestea includeau:

  • micșorarea prețurilor la hardware 
  • extinderea rețelelor 
  • dezvoltarea interfețelor grafice
  • deciziile politice de a comercializa Internetul și de a lărgi accesul la el.

Când aceasta s-a întâmplat, Internetul, dintr-o dată a fost propulsat în conștiința publicului larg. Pentru o perioadă scurtă de timp, existau speculații serioase că browserul va înlocui sistemul de operare ca interfață primară de interacțiune a utilizatorului cu calculatorul.

O atare perspectivă înspăimânta compania Microsoft. Dacă utilizatorii ar petrece tot timpul în navigatorul web, nu le-ar păsa prea mult ce sistem de operare rulează pe fundal. În așa caz, producătorii de echipamente originale (OEM) ar fi fost liberi să vândă calculatoare cu sisteme de operare produse de concurenți, iar monopolul Microsoft s-ar fi evaporat. 

E binecunoscut că Microsoft erau absolut nepregătiți pentru comercializarea Internetului. Primul lor răspuns a fost să-și creeze propriul navigator web, dar ei la fel s-au asigurat că acesta era integrat direct în sistemul de operare. În acest fel, chiar dacă browserul devenea cumva sistem de operare, utilizatorii oricum ar fi rulat Windows, iar Microsoft ar fi continuat să controleze industria calculatoarelor staționare. 

Lucrurile nu au urmat acest scenariu. Consumatorii navighează în rețea de ani buni,  nu își petrec tot timpul în interiorul navigatorului web și încă le pasă mult ce sistem de operare utilizează. Dar Microsoft nu a făcut un pas înapoi de la decizia sa inițială de a integra browserul cu sistemul de operare – ba chiar din contra, le-au făcut pe ambele inseparabile, împrăștiind codul de implementare a browserului în multiple fișiere ce se regăsesc în diverse locații ale sistemului de operare și estompând distincția dintre rețea și desktop la interfața utilizatorului.

Remarci

Netscape Communications Corporation

Wikipedia oferă o scurtă istorie a Netscape Communications Corporation. Numele Netscape supraviețuiește ca o marcă înregistrată de AOL.

nucleu al sistemului de operare

Această discuție se referă în mod special la sistemele de operare cu nuclee monolitice, așa ca GNU/Linux și Windows 95/98/ME. Pentru sisteme de operare cu arhitectură micro-nucleu așa ca GNU/Hurd și Windows NT/2000/XP, terminologia și detaliile sunt întrucâtva diferite; totuși elementele esențiale sunt similare.

caracteristici, performanță și comoditate

Am utilizat compilatorul C excelent al Microsoft practic pe întreg parcursul anilor 1980.

un pas înapoiJoel Spolsky susține că Microsoft a neglijat în mod intenționat dezvoltarea IE, din frica că un browser mult mai capabil, fie chiar și al lor, le-ar fi putut încă amenința monopolul pe piața sistemelor de operare.

Ralph Nader: Psihologia Politică a Unui Perfecționist Puritan

Articolul original este disponibil pe crab.rutgers.edu

Ted Goertzel

Rutgers-Camden

Cititorii fideli ai revistei Clio’s Psyche vor găsi familiară istoria copilăriei lui Ralph Nader avându-i ca autori pe Peter Habenczius și Aubrey Immelman și intitulată “Privat de copilărie: Originea Spiritului de Dreptate a lui Ralph Nader” – aceasta a fost publicată în ediția din martie 2001. Mai multe detalii despre copilăria lui Nader sunt disponibile în câteva biografii publicate: una publicată de mamă sa în 1991- It All Happened in the Kitchen: Recipes for Food and Thought (în traducere, ”Totul s-a Întâmplat la Bucătărie: Rețete Pentru Gătit și Gândit”); dar și pe Internet, într-un articol scris de Annie Birdsong și intitulat Ralph Nader’s Childhood Roots (”Rădăcinile Copilăriei lui Ralph Nader”, http://squawk.ca/lbo-talk/0008/0394.html). Toate s-au bazat pe informații foarte limitate întrucât Nader pune un preț mare pe inviolabilitatea vieții sale private și nu a făcut publice multe amintiri din copilărie. 

Născut în 1934 într-un cuplu care a emigrat din Liban în Connecticut, Ralph mai avea două surori mai în vârstă dar și un frate mai mare ca el, care i-ar fi fost foarte apropiat. Părinții săi păreau ideali din multiple puncte de vedere: nu erau nepăsători la problemele societății, aveau un spirit civic puternic, realizau importanța unui mod de viață sănătos, conștientizau valoarea educației. Tatăl său, Nathra, l-a antrenat să gândească independent și lăuda mereu pe oamenii cu idei non-conformiste care aveau curajul să ia cuvântul la întâlnirile orășenești. Mama lui Ralph, Rose, le povestea copiilor istorii cu morală și pline de eroi ce întruchipau corectitudinea politică. Ea le dădea năut crud pe post de gustări în loc de ciocolată. [Biograful Justin Martin (Nader: Crusader, Spoiler, Icon.(”Nader: Cruciat, Obstacol Politic, Idol” Cambridge, MA: Perseus, 2002, p. 8) raportează că, oricând copiii Nader invitau pe cineva la vreo zi de naștere, Rose neapărat prepara un tort perfect – cu glazură din ciocolată, lumânări, decorațiuni. Dar totul era exclusiv pentru frumusețe. Înainte ca oricine să primească o porție, ea înlătura toată glazura cu cuvintele ”Nu vă doriți partea asta, nu-i așa?” 

Ca copil, Ralph niciodată nu s-a revoltat împotriva acestei educații ”impecabile”. Ca adult,   a trăit acea viața pe care părinții lui și-ar fi dorit-o pentru el. Conform spuselor acestuia, ”Eu am fost crescut pentru a aspira să avansez dreptatea ca cetățean activ, nu ca politician ales. Nu că asta ar fi împiedicat balotarea în alegeri. Pur și simplu, părinții mi-au cultivat o sete pentru dreptate socială care nu are etichetare partinică sau politică.” (Nader, Crashing the Party (”Distrugerea Partidului”), 2002, p. 18). El a absolvit Princeton și Harvard Law School, dar a evitat o carieră juridică obișnuită. În loc de aceasta, s-a devotat călătoriilor și jurnalismului, având succese foarte modeste până când un editor nu l-a ajutat să scrie Unsafe at Any Speed (”Periculos la Orice Viteză”, 1966), iar General Motors, în mod lamentabil, a angajat detectivi particulari care au primit însărcinarea să-l urmărească și să încerce să-l implice în afaceri sexuale ilicite. Scandalul produs l-a făcut o celebritate și a dus la un progres semnificativ în domeniul siguranței autovehiculelor și în economie. Nader a inventat mișcarea de protecție a consumatorilor ca o forță de transformare socială.

Este o istorie admirabilă și Ralph și-ar fi putut trăi restul vieții sale ca om de stat respectat  și unul din inițiatorii mișcării de protecție a consumatorului și a mediului înconjurător. S-ar fi putut domoli un pic căsătorindu-se și creându-și o familie. Dar Ralph nu a fost omul care să se odihnească pe laurii săi. El trăiește o viață austeră ca celibatar, fără timp pentru delectare cu luxurile vieții. Lucrează șapte zile pe săptămână, 18 ore pe zi împotriva demonului puternic care ne amenință pe noi toți: America Corporatistă. El nu este împotriva capitalismului întruchipat de micile afaceri, așa cum era și mica afacere a tatălui său din Connecticut (Highland Arms Diner). El este împotriva afacerilor care devin mari, de succes și se bucură din plin de roadele activității lor. 

Din punct de vedere psihologic, Nader este un exemplu remarcabil al tipului Compulsivului Puritan așa cum e descris de Theodore Millon și Roger Davis în Personality Disorders in Modern Life (”Tulburări de Personalitate în Lumea Modernă”, 2000). El este auster, cu un pronunțat sentiment al propriei superiorități morale, dogmatic, zelos, intransigent, indignat, critic, cu o moralitate necruțătoare. Teoreticieni psihanalitici ca Sandor Rado și Wilhelm Reich credeau că ”toți compulsivii resimt o ambivalență profundă între supunere și sfidare pe care o rezolvă fie prin sublimare, fie prin formarea sau transferul reacțiilor. Cei care sublimează acest conflict par a fi mai aproape de normalitate,  cei care transferă agresiunea par mai sadici, iar cei care reacționează puternic împotriva furiei lor interne achiziționează un sentiment de superioritate morală (Millon și Davis, Personality Disorders (”Tulburări de Personalitate”), p. 178). 

Nader poate fi atribuit în mod clar ultimei categorii.  Desigur, există multe lucruri pe această lume care merită critica noastră așa că, precum observă Millon și Davis, ”evaluarea finală a compulsivului puritan deseori are loc în raport cu partea baricadei de care se află acesta. Oratorul unei persoane este idiotul alteia.” Dar pe măsură ce Ralph Nader avansa în vârstă, originea inconștientă a comportamentului său devenea din ce în ce mai aparentă. 

Campaniile sale pentru siguranța autovehiculelor și sporirea kilometrajului în raport cu volumul de combustibil utilizat aveau sens și au rezultat în beneficii foarte apreciabile, dar din retorica sa devine clar că, din punct de vedere psihologic, acesta ducea o luptă sfântă împotriva ”industriei automobilistice nechibzuite și periculoase care avea în minte doar caii putere” (Nader, Party (”Partidul”) p. 8). Chiar și după ce a câștigat lupta, acesta a refuzat să se delecteze cu trofeele propriei victorii. Așa și nu și-a cumpărat niciodată un automobil, nici chiar un Volvo dotat cu Airbag și o carcasă dotată cu zonă de deformare, nici chiar un automobil hibrid Toyota Prius cu consum ridicol de combustibil. 

Afirmațiile sale precum că nu poate renunța la statutul de celibatar pur și simplu din cauza că este prea ocupat pentru a avea o familie nu par convingătoare. De fapt, el nu este administratorul activ al multor cauze pe care le-a inspirat, astfel ca Grupurile de Cercetare  de Interes Public din fiecare stat. Nu există niciun motiv obiectiv să credem că cauzele sale are fi suferit în mod dramatic dacă dedica ceva timp pentru viața personală. Millon și Davis afirmă că majoritatea Compulsivilor Puritani ”simt presiunea continuă a impulsurilor iraționale și respingătoare sexuale și de agresiune și adoptă un stil de viață ascetic și auster pentru a inhiba propriile impulsuri și fantezii întunecate” (Millon și Davis, Personality Disorders (”Tulburări de Personalitate”), p 178). Nader se încadrează bine în acest tipar, chiar dacă nu a împărtășit informații despre fanteziile și impulsurile sale interioare.

Persistența sa în a candida la funcția de președinte sugerează că necesitățile sale psihologice sunt mai puternice decât dorința sa de a-și avansa cauzele. Răspunsul său criticilor care sugerau că  candidatura sa a ajutat la alegerea lui George W. Bush în 2000 constă în învinuirea Partidului Democrat de faptul că ultimul nu a implementat întregul spectru de reforme promovat de Verzi. Din punct de vedere politic, compulsivul puritan devine perfecționistul puritan – activistul care refuză să accepte un succes modest prin susținerea unui candidat cu șanse reale de câștig. Crashing the Party (”Distrugerea Partidului”) este cartea lui Nader despre campania din anul 2000. Frica lui cea mai mare era că ar putea ceda unei invitații de a se alătura partidului, fiind astfel privat de obiectul furiei sale.

Copilăria lui Nader sugerează că chiar și cei mai liberali și bine intenționați părinți pot fi prea moraliști și obsedați de control. Un copil căruia nu i se permite nici să guste glazura de pe tort de ziua sa de naștere poate deveni un adult auster, care se auto-pedepsește și care, în mod regretabil, nu este în stare să se bucure de micile sau marile victorii pe care i le aduce viața. Mai mult ca atât, abordarea sa intransigentă îl poate face să compromită cauzele cărora s-a devotat cu atâta ardoare și îl fac de facto un aliat al oponenților săi înverșunați.
Dr. Ted Goertzel este Profesor de Sociologie la Rutgers în Camden, Cercetător Asociat al Forumului de Psihoistorie, dar și un autor prolific. Printre cărțile sale sunt Fernando Henrique Cardoso: Reinventing Democracy in Brazil (”Fernando Henrique Cardoso: Reinventând Democrația in Brazilia”, 1999), Linus Pauling: A Life in Science and Politics (”Linus Pauling: O Viață în Știință și Politică”,1995) și Turncoats and True Believers: The Dynamics of Political Belief and Disillusionment (”Transfugi și  Cei Devotați Ideilor: Dinamica Crezului Politic și a Deziluziei”,1992). În 2004, el a reînnoit și a coeditat  cartea părinților săi din 1962, Cradles of Eminence: Childhoods of More Than 700 Famous Men and Women (”Leagănul Eminenței: Copilăriile a Peste 700 Femei și Bărbați Celebri”). Prof. Goertzel poate fi contactat utilizând următoare adresă electronică <[email protected]>.

S6: Wyszukiwanie kodu oparte na semantyce

Oryginał dostępny w dniu cs.brown.edu

Nasza praca w zakresie wyszukiwania kodów ma za zadanie zapewnienie programistom wykorzystania wielkich zasobów kodów typu open source dostępnych w sieci.  Tradycyjne wyszukiwarki takie jak Google codesearch, Koders czy Krugle umożliwiają dostęp do takich zasobów, ale tak naprawdę nie upraszczają zadania polegającego na użyciu tych kodów przez programistę. Na podstawie słów kluczowych podpowiadają one setki rezultatów wyszukiwań dotyczących potencjalnie użytecznych fragmentów kodów. Programista musi samodzielnie sprawdzić każdy z rezultatów wyszukiwania i tylko w taki sposób może potwierdzić jego potencjalną użyteczność. Jeśli  takowe znajdzie, dopiero ich dokładna analiza może odpowiedzieć na pytanie o ich mniejszą lub większą zgodność z zapotrzebowaniem. Na koniec, jego zadaniem będzie adaptacja kodu w celu spełnienia specyficznych wymagań dotyczących nazewnictwa, formatowania, raportowania i poprawy błedów, etc.

Uważamy, iż znacznie lepszym podejściem będzie umożliwienie programistom przekazania bardziej precyzyjnej informacji co do ich życzeń i potrzeb  aby dopiero wtedy pozwolić naszemu systemowi wykonanie niewdzięcznej pracy sprawdzania i dopasowania wyszukanych fragmentów kodu, dostosowania go do potrzeb programisty i tworzonego rozwiązania. Nasz front end wyszukiwania pozwala programiście na szczegółowe sformułowanie semantyki swoich potrzeb. Obejmuje on między innymi użycie słów kluczowych, nieformalnych opisów, przypadków testowych i kontraktów (za pomocą Java Modelling Language) dla specyfikacji funkcjonalnych, ograniczeń związanych z zabezpieczeniami (używając modelu zabezpieczeń Java) oraz ograniczeń wątków. Dodatkowo, użytkownik może opisać kontekst w jaki musi wpisać się poszukiwany kod. Nasz front end ma za zadanie ułatwić formułowanie i przekazywanie takich specyfikacji.

System poprzez zastosowanie słów kluczowych umożliwia dostęp do jednej z dostępnych wyszukiwarek kodów (lub lokalnej wyszukiwarki dostępnej w Brown University) aby pozyskać zbiór potencjalnie przydatnych rezultatów. Każda z klas lub metod (bloków kodu) pojawiających się w rezultatach wyszukiwania (w zależności od zdefiniowanego przez użytkownika sposobu wyszukiwania) jest klasyfikowana jako zbiór potencjalnych rozwiązań. Takie zbiory są następnie przekształcane za pomocą około 30 dostępnych transformacji w celu zmapowania kodu do dokładnych oczekiwań klienta. Transformacje te są zróżnicowane: od prostych (np. zmiana nazwy metody w celu dopasowania jej do sygnatury) do kompleksowych (znalezienia linii w metodzie, która oblicza wartość zwrotną a następnie zastosowanie wstecznej dekonfiguracji  – tzw. backward slice – aż do otrzymania zestawu zmiennych swobodnych składających się tylko z wartości parametrów). Wszystkie rozwiązania, które mogą być przekształcone tak aby odpowiadać zadanej sygnaturze są następnie sprawdzane z użyciem przypadków testowych, ograniczeń bezpieczeństwa oraz reguł JML. Na podstawie rezultatów przypadków testowych można również zidentyfikować pożądane dodatkowe transformacje Rozwiązania które pomyśłnie przeszły testy są następnie formatowane zgodnie ze specyficznym stylem użytkownika, sortowane na podstawie wielkości, kompleksowości i jakości zachowania podczas testów i prezentowane użytkownikowi. 

System można wypróbować (przez większość czasu, czasami serwer jest niedostępny) pod adresem http://conifer.cs.brown.edu/s6.

Rozszerzając oryginalne funkcjonalności systemu S6, umożliwiśmy znajdowanie odpowiednich interfejsów użytkownika za pomocą szkiców interfejsów oraz dopasowanie przypadków testowych na podstawie przesłanego do testowania kodu 

Publikacje

Semantics-Based Code Search, ICSE 2009, May 2009.

Specifying What to Search For, SUITE 2009, May 2009.

Seeking the User Interface, ASE 2014.

Creating Test Cases Using Code Search unpublished.

Hunter: Next-Generator Code Reuse for Java by Yuepeng Want, Yu Feng, Ruben Martins, Arati Kaushik, Isil DIllig and Steven Reiss, FSE 2016.

Seeking the User Interface by Steven Reiss, Yun Miao and Qi Xin, Automated Software Engineering Journal, 2017.

Obrazy (zrzuty ekranowe)

Front end:

Front end pokazujący rezultaty wyszukiwania:

Diagram pokazujący intern>ls:

Oprogramowanie

Oprogramowanie jest dostępne tu: ftp://ftp.cs.brown.edu/u/spr/s6.tar.gz.

Activism Mistic

Articolul original este disponibil pe kencollins.com

Căci prin har ați fost mântuiți, prin credință; și aceasta nu vine de la voi, ci este darul lui Dumnezeu; nu prin fapte, ca să nu se laude nimeni. Căci noi suntem lucrarea Lui, creați în Cristos Isus pentru faptele bune pe care le-a pregătit Dumnezeu mai dinainte, ca să umblăm în ele.

—Epistola către Efeseni 2:8-10, NIV

Cine are poruncile mele și le păzește, acela mă iubește și cine mă iubește va fi iubit de Tatăl meu. Eu îl voi iubi și mă voi arăta lui. 

—Ioan 14:21, NIV

Învățații creștini compilează, interpretează, tratează, explică și compară mărturiile creștine timpurii și lucrările altor învățați ca ei. Dar învățații au un rol secundar întrucât credința noastră e bazată pe un eveniment istoric și în istoricitatea acestui eveniment se sprijină tot creștinismul.  Înșiși scriitorii Noului Testament au constatat această situație precară. Paul a afirmat la doar câteva decenii de la înviere că doar două lucruri sunt posibile: fie Isus a înviat din morți, fie asta NU s-a întâmplat. Dacă s-a întâmplat, atunci revendicările Lui sunt adevărate. Dacă nu s-a întâmplat, El nu trebuie să fie subiectul atenției și mai ales al venerației noastre. Dacă Isus nu a înviat, atunci nimic nu salvează situația: nici volume groase de reflecții teologice, scolastice și spirituale; nici demitologizări, nici tradiții, nici note de subsol; nici misticism, nici raționalism, nici pietism, nici rugăciuni, nici acțiune socială sau pledoarie politică în numele Lui. Dacă Isus nu a înviat din morți, teologia liberală este o glumă iar teologia conservatoare este o înșelăciune.

Este mai simplu și mai onorabil să îngropi problema în lucrări ecleziastice. Inventăm motive social acceptabile pentru asta. Jenați fiind de subsuorile mirositoare ale începuturilor noastre, noi refuzăm omului Isus demnitatea unui nume personal, referindu-ne la El doar cu numele Lui profesional, Hristos. În cele din urmă, Îl spiritualizăm  sub forma unui ”Eveniment Hristos” nebulos și vag, evitând să-L tratăm ca pe o entitate. Dacă numele Isus instigă la credință, atunci ”Evenimentul Hristos” pur și simplu îl exemplifică. Încercarea noastră de a deveni mai respectabili și mai distinși ne aduce în pragul negării personajului istoric pe care se sprijină religia noastră, așa că, în mod ridicol,  tăiem creanga pe care stăm.

Ne deranjează să cugetăm despre existența și vitalitatea Dumnezeului nostru, astfel încât încetăm să-L mai căutăm în evenimentele vieților noastre. Sau poate că nu-L căutăm pentru că ne este frică că El ar putea fi acolo! Imaginile cu Isus răstignit pe cruce atinge puncte sensibile și lovește în sentimentul nostru de bună-cuviință, din care cauză fugim în direcția opusă. Îl găsim ascuns în mii de înfățișări, toate evazive și alegorice. Folosim sfintele scripturi ca o scuză. Isus predica că comportamentul nostru față de alții este comportamentul nostru față de El.  Apostolii ne-au învățat că Spiritul Domnului trăiește în noi. Noi am învățat să-L slujim pe Dumnezeu prin slujirea altora și să-l găsim pe El în oamenii din jur; dar am concluzionat în mod greșit că acestea sunt unicele căi prin care ni Se va arăta sau prin care Îl vom sluji.

Acțiunea socială creștină, pledoaria politică, faptele bune de orice fel care există fără o percepție interioară directă și mistică a lui Dumnezeu sunt ca și coacerea pâinii având flacăra de veghe stinsă – miroase rău și nimic nu se aprinde. Noi ne urmăm chemările inimii, dar nu vedem și nu auzim niciodată pe Îndrumătorul   nostru – deseori chiar începem să credem că nu-L mai putem vedea sau auzi niciodată. Viața noastră este o luptă frenetică întru slujirea Sa fără a-I auzi îndemnurile, slujire fără a vedea subiectul devotamentului. James a spus că credința fără fapte este moartă, dar Paul avea și el dreptate când a spus că faptele fără credință reprezintă muncă inutilă. Nici misticii, nici activiștii nu vor găsi multă pace în aceste afirmații. La ce bun un mistic care aude dar nu se supune? La ce bun un activist care se supune fără a asculta vreodată glasul Domnului. Primul ascultă cu mâinile legate la spte, iar altul lucrează cu ochii legați și urechile astupate.

Ce este activismul creștinesc? Ce este smerenia creștinească? Isus ne-a poruncit  să-i iubim pe cei neiubiți, să ne împrietenim cu cei fără de prieteni, să-i hrănim pe cei înfometați, să-i îmbrăcăm pe cei goi, să-i ajutăm pe cei ce nu merită, să-i iertăm pe cei nevrednici,  să-i vizităm pe cei întemnițați, să-i tămăduim pe cei bolnavi. Cât de des constatăm că credința noastră este și un stil de viață? Cine a auzit de un stil de viață care este implementat doar de către comitete!? Haideți deci să fim sfinți personal și nu doar în mod corporativ.

Este ironic! Liberalii mustră conservatorii pentru credința lor oarbă, după care își astupă urechile și încep a sluji. Dacă unii sunt orbi față de glasul rațiunii, alții sunt surzi la cuvintele lui Dumnezeu. În pofida lăudăroșeniei și ciondănelilor lor, ambele tabere ajung într-o fundătură!

Dacă predici că oamenii ar trebui să-i îmbrace pe cei goi și să-i hrănească pe cei flămânzi, oare nu vor aplauda ei cu toții viziunilor tale dar nu vor ridica un deget pentru a le implementa. Unii au observat că oameni aparținând oricărei confesiuni tind să înșire vorbe goale la acest subiect și cu toții trăncănesc același nonsens că toate religiile sunt la fel. Într-adevăr, prin asta se aseamănă toate religiile, la fel ca și prin ineficacitatea lor.

Dar dacă spui ”Isus mă iubește și mi-a poruncit să îmbrac, să hrănesc, și să slujesc”, te expui riscurilor. Acum trebuie să ai o istorie personală de povestit fără protecția liturghiilor sau tradițiilor scolastice.  Când spui ”Isus mă iubește”, afirmi o experiență mistică în viața ta devoțională și te lași în mila celor a cărora orbie spirituală îi face să te batjocorească și să te ridiculizeze. Când spui ”Isus mă iubește”, trebuie să ai un istoric solid de experiențe pentru o atare afirmație nepopulară. Toți cunoaștem că declarațiile martorilor oculari sunt examinate mult mai minuțios ca martorii experți invitați de curte, iată de ce preferăm rolul învățaților de a converti. 

Domnul nostru nu este un învățat. El nu are de justificat acțiunile și predicile în fața unei comunității de învățați, fiecare din ei cu opinia proprie. El nu face fapte bune doar de dragul făcutului, dar ca să demonstreze valabilitatea revendicărilor Sale. El lasă în grija învățaților care-l venerează să creeze o teologie care să-L descrie. Prin urmare, noi, cei care ne numim creștini nu putem fugi de responsabilitatea noastră de a-l sluji pe Domnul.  Suntem obligați să-L căutăm, viu și respirând sub straturile de tradiție, sub povara cețoasă a teologilor, în spatele acțiunilor oarbe lipsite de credință, dar și în spatele credinței oarbe, fără acțiune.

Înainte ca misticul să vă pătrundă în viață, veți găsi că obosiți în acțiunile voastre sociale pentru că nu vedeți rezultatele sau nu găsiți cu cine să conlucrați. Majoritatea din ceea ce faceți vă pare caraghios, prin urmare, hotărâți să înfrumusețați situația și încercați să-i conferiți aparențe mai onorabile. Odată ce I-ați văzut fața, nu veți mai irosi timpul cu astfel de acțiuni, pentru că realizați că munciți pentru a-L mulțumi pe Dumnezeu, care s-ar putea să aibă planuri mai mari decât succesul și eșecul așa cum vi-l închipuiți dumneavoastră. Iar, acele lucruri care vă păreau caraghioase, vor deveni îmbucurătoare și pline de umor.

Dacă toate studiile, pledoaria, slujba, pietatea și experiența voastră, cu alte cuvinte, dacă întreaga voastră viață are careva sens, atunci acel simplu personaj istoric pe nume Isus ar fi trebuit să trăiască, să moară și să învie. Iar dacă așa a fost, atunci tot ce El a predicat este adevărat. Și dacă este așa,  trebuie să aveți un istoric de experiențe pentru a spune ”Isus mă iubește” cu naivitatea unui copil și cu convingerea unui adult. Căci El a promis să Se arate celor care Îl iubesc cu adevărat.

Vă provoc să-I căutați fața. El nu Își va arăta fața decât celor pioși. Iată de ce, pioșenia și misticismul sunt inseparabile.

Haideți deci să nu fim nici liberali, nici conservativi, haideți să fim  atât mistici cât și activiști, haideți să-I auzim glasul și să-i urmăm poruncile. Haideți să urmăm Calea, să predicăm Adevărul și să trăim Viața. 

Protejarea HTML cu Parolă: Protejarea Paginilor HTML cu Ajutorul Parolelor

Articolul original este disponibil pe locklizard.com

Utilizarea parolelor pentru protejarea paginilor HTML și a codului HTML

Ce Reprezintă Protejarea HTML cu Parole?

Protejarea HTML cu ajutorul parolelor reprezintă metoda prin care o pagină HTML poate fi protejată de citire folosind un browser sau un editor de text. Există o diversitate de căi prin o pagină HTML poate fi protejată și cea mai populară din ele este prin utilizarea parolelor.

Articolul despre criptarea HTML a explorat beneficiile și problemele asociate cu criptarea HTML. Acest articol explorează aspectele legate de protejarea paginilor HTML prin intermediul parolelor, unde parolele sunt folosite ca chei pentru criptarea și decriptarea conținutului paginilor HTML.

Precum sugerează titlul, protecția HTML cu ajutorul parolelor este o metodă prin care se protejează codul HTML (sau informația pe care, de fapt, o procesează limbajul de marcare). Face să ne amintim că în drept, atât forma, cât și formatul documentului sunt esențiale. Iar HTML este un limbaj de marcare care a fost dezvoltat din SGML pentru a descrie atât hipertextul cât și cum acesta urmează a fi interpretat și afișat.

Protejarea prin intermediul parolei, ca metodă, a beneficiat de ceea ce putem numi ”o viață de vis”. Au fost publicate multiple articole despre punctele slabe asociate cu utilizarea parolelor pentru protejarea oricărei informații, mai ales a unui document HTML. La momentul scrierii acestui articol, Google listează 2.75 milioane rezultate la căutarea după fraza ”flaws password protection” (în traducere: vulnerabilități protecție cu parole) – acestea se referă inclusiv la omisiuni care au permis hackerilor să evite barierele de securitate, dar și la anumite instrumente care permit astfel de operațiuni.

De fapt, protejarea paginilor HTML cu ajutorul parolelor reprezintă o temă foarte compromisă. Administrarea și utilizarea unor parole cu adevărat eficiente pentru protejarea informației este o sarcină prea complexă pentru omul de rând. Fie parolele au cel puțin 25 caractere în lungime, cum este, de exemplu, codul de înregistrare al Microsoft, ceea ce le face foarte greu de memorizat sau de tastat fără a comite erori. Fie parolele sunt atât de scurte că pot deveni pradă ușoară pentru programele de spargere specializate. Spre exemplu, pentru a sparge o parolă formată din 4 caractere, unde fiecare caracter este reprezentat fie de o literă a alfabetului englez, fie de o cifră de la 0 la 9, trebuie să încerci doar (26 litere + 10 numere)^(4 caractere) = 1679616 combinații posibile. Aceasta necesită doar câteva secunde de procesare de către un calculator Pentium III nefiind nevoie de niciun dispozitiv special, ceea ce facilitează sarcină încă mai mult. Dar pentru a sparge o parolă din 6 caractere, trebuie să încerci (26+10)^6 = 2176782336 combinații posibile, ceea ce necesită aproximativ  38880 secunde (10 ore și 48 secunde). Pentru identificarea unei parole din 7 caractere, trebuie încercate 78364164096 combinații (ceea ce ar dura 16 zile și 5 ore). Pentru o parolă din 8 caractere, e nevoie de testat 2821109907456 combinații (583 zile și 5 ore). Iar pentru o parolă din 9 caractere, timpul necesar este de 57.5 ani! Dar asta era valabil pentru Pentium 3, iar majoritatea oamenilor acum folosesc calculatoare Pentium 4 sau calculatoare mai puternice cu 1 GB de memorie! Adică viteza de procesare ar fi semnificativ mai mare, iar dacă cineva are un sistem construit special pentru această sarcină, atunci timpul de așteptare ar fi redus în așa măsură, încât și parolele de 9 caractere ar reprezenta o barieră ridicol de ineficientă.

Concluzie

Deci protejarea HTML cu ajutorul parolelor depinde de abordarea dumneavoastră. Mai lungi și mai puternice sau mai scurte și mai manevrabile? Luând în considerare capacitățile de procesare ale calculatoarelor de azi, majoritatea sistemelor care oferă protecția HTML cu ajutorul parolelor rămân atât de mult în urmă, încât sunt de râsul lumii și este foarte greu să aperi poziția celor care oferă acest gen de servicii.

Dar de ce atunci protejarea HTML cu ajutorul parolelor a fost disponibilă atâta timp?

Faptul că protejarea HTML cu ajutorul parolelor este atât de nesatisfăcătoare ne face să ne întrebăm de ce a fost implementată la așa o scară largă. Răspunsul simplu este că totul a început cu parole. De fapt, parola este cel mai popular și mai implementat mecanism de securitate din lume. Și asta în pofida faptului că toți cunosc că parolele nu sunt o metodă foarte sigură. Cu alte cuvinte, faci ce poți cu ceea ce este disponibil. 

Astăzi, există metode și mecanisme mult mai avansate și le vedem tot mai des implementate de către cei mai buni furnizori.

Descarcă Software de Protejare HTML 

Descarcă software de protejare a HTML care NU utilizează parole pentru protecție, care protejează atât codul de bază, cât și conținutul paginii afișate și care utilizează controale de administrare a drepturilor digitale (DRM) și criptare AES 256 biți aprobată de guvernul SUA – toate pentru a preveni utilizarea neautorizată sau rău intenționată a conținutului HTML.

Utilizați software-ul pentru protecția HTML oferit de Locklizard pentru a controla cine poate vizualiza paginile dumneavoastră web, ce acțiuni pot face vizitatorii cu acestea (copiere, imprimare, etc.) și când acest acces expiră. Veți asigura astfel un nivel de securitate mult mai bun decât prin simpla protejare a paginilor HTML cu parole.

Technika damasceńska w obróbce metali

Oryginał dostępny w dniu tf.uni-kiel.de

Disclaimer:
I cannot guarantee
for the accuracy of
the translations nor
for anything else
for these links.

Helmut Föll

Znacznie więcej o tym zagadnieniu znajdziecie w Hyperscrypcie: “Iron, Steel and Swords

Wtręt osobisty

Zanim zacząłem rozwijać tę stronę, myślałem że mam wystarczająco jasne pojęcie czym jest „technika damasceńska”: technika zgrzewania kuźniczego stali i żelaza lub bardziej ogólnie, dwu typów stali. Wierzyłem również że umożliwała ona wytworzenie najwyższej jakości stali i kolczug i że – z powodów oczywistych – została zapoczątkowana w Damaszku, w czasach zamierzchłych. 

Myślałem również, że ta sama technika damasceńska była stosowana w Toledo (Hiszpania) w średniowieczu, więc kiedy odwiedziłem Toledo wiosną 2000 r. Rozglądałem się za zabytkami związanymi z osławioną toledańską szkoła płatnerską. 

I rzeczywiscie, na każdym niemal rogu widziałem sklepy sprzedające noże, miecze i inne tego typu artykuły. Jednakże, prezentowany towar to były przede wszystkim „miecze fantasy”, podobne do filmowego miecza Conana Barbarzyńcy, prawdopodobnie produkowane masowo w krajach Dalekiego Wschodu, jakie można znaleźć w każym innym miejscu na świecie.

Oczywście były również towary „artystyczne” (na przykład ornamentowane naczynia i platery) a w szczególności biżuteria wykonana w technice, zwanej przez Toledańczyków „techniką damasceńską”. Oznaczało to że przedmiot z ciemnego metalu był inkrustowany srebrem lub złotem, dając w efekcie bogatą ornamentację, taką jak na przedmiocie na zdjęciu z prawej. Na pewno nie było to to co miałem na myśli szukając owej „damasceńskiej” techniki.

Damascene -Toeldostyle

Zupełnie przypadkowo, natknąłem się na sklep połączony z prawdziwą kuźnią – ostatni taki w Toledo, jak mi powiedział właściciel. 

Wykonywano w nim miecze starym sposobem, a przez stary sposób właściciel rozumiał technikę używaną jeszcze w czasach rzymskich (tak powiedział). Można było przynajmniej tam zobaczyć niezwykłe techniki płatnerskie i wypróbować tak wykonane miecze: zginały się swobodnie w dość dużym zakresie bez zniekształceń i pęknięć – kupiłem nawet sobie jeden taki.

Jednakże, nie zobaczyłem elementów techniki damsceńskiej ani w tym mieczu ani w żadnym innym przedmiocie oferowanym w sklepie: był to po prostu solidnie wykonany kawał (mam nadzieję) bardzo dobrej stali. Jasne dla mnie stało się, że nie zrozumiałem w czym rzecz, zacząłem więc poszukiwać informacji na własną rękę. Wybrałem poszukiwania w internecie, a nie siedzenie w bibliotece, bo w końcu jest to tylko moja „aktywność poboczna”…

Po kilku wieczorach surfowania w internecie miałem w głowie istny mętlik, ponieważ określenie „technika damasceńska” wydaje się być używane w bardzo wielu kontekstach (patrz niżej). Obecnie jestem mniej zagubiony ale część wątpliwości pozostała. Nic dziwnego, skoro wytwarzanie stali było jednym z najważniejszych problemów technicznych ostatnich 2000 na całym świecie, którego historia rozwoju wypełniłaby mała bibliotekę a i tak pozostało jeszcze mnóstwo nierozwiązanych pytań i wątpliwości.

Niektóre pytania pozostały bez przekonującej odpowiedzi, a co najmniej ja nie potrafiłem jej znaleźć. Ciekawe, że coraz więcej ludzi, właczając w to poważnych „archeometalurgów” wydaje się podzielać moje zainteresowanie tematem – ilość publikacji i badań zwiększa się znacznie na przestrzeni ostatnich 10-20 lat.

Jeszcze bardziej ciekawy jest fakt, że nawet dzisiaj technologia wyrobu stali wydaje się kryć wiele zagadek i odkryć. Co sprowadza nas spowrotem do zagadnienia właściwości keryształow i manipulowania ich niedoskonałościami. 

Na tej i nastepnych stronach podzielę się z wami moim początkowym zmieszaniem i moimi odkryciami : w miarę upływu czasu zawartość tych stron stanie się dla was jaśniejsza. Zamieszczę tu wiele dokumentów, w większości znalezionych w internecie, dla tych z was, którzy zechcą prowadzić poszukiwania na własną rękę. 

Zamieszczony materiał stanie się z czasem jaśniejszy, obiecuję. Zamieszczam tutaj kilka dalszych uwag opartych o moją obecną (maj 2001) znajomość tematu techniki damasceńskiej: zawsze zaznaczonych zółtym trójkatem lub przyciskiem.

Ale uwaga! Wszytko co napisane poniżej albo dostępne w załaczonych linkach reprezentuje moją obecną wiedzę i interpretacje: więc może zawierać błędy – uważajcie!

Pumkt Startowy

Dla mnie określenie technika damasceńska do niedawna oznaczało następujące zagadnienia: 

Wytwarzanie przedmiotów żelaznych, szczególnie mieczy i noży z dwu rodzajów stali. Wytwarza się je poprzez skowanie ze sobą (w temperaturach przekraczających 800 C lub więcej, tak zwane zgrzewanie kuźnicze) wielu płatów stali co najmniej dwu rodzajów.  Płaty te zostają połączone trwale w rezultacie reakcji stanu stałego i dyfuzji – w ten sposób wytworzony zostaje swoisty „materiał kompozytowy”. Powstały płat materiały jest nastepnie wielokrotnie składany – jego końcowa struktura przypomina zawijane ciasto warstwowe typu przekładaniec (na przykład makowiec).
Nie jest to nieprawda, ale niestety tylko niewielka część prawdy o tym co stanowi istotę „techniki damasceńskiej”

Owe wzmiankowane dwa rodzaje stali to
1. miękkie żelazo, o niskiej zawartości węgla nazywane żeliwem, podstawowy produkt wczesnego etapu produkcji żelaża w temperaturach dużo poniżej punktu topnienia tego metalu.
2. żelazo o wysokiej zawartości węgla, często pochodzące z Indii (które miały monopol na jego produkcję przez wiele stuleci zwana „wootz steel” (polski najbliższy odpowiednik to „stal bułatna” lub „demeszka”). Podstawowe informacje na ten temat można znależć pod linkiem rozwój technologii wytwarzania żelaza i stali (również na temat żeliwa i „demeszki”).
W większości nieprawda.

Miecze powstałe w rezultacie połaczenia takich dwu komponentów posiadają ich pozytywne cechy, unikając jednocześnie negatywów. Sa twarde, lecz nie łamliwe, utrzymują ostrość ostrza, nie deformują się ale mogą zginać się w znacznym zakresie.
W większości nieprawda.

Taka „technika damasceńska” została wynaleziona, lub co najmniej udoskonalona w Damaszku i Toledo w czasach starożytnych.
Całkowita nieprawda

Starodawni Celtowie, Germanie, Wikingowie, Anglo-Saksoni i tak dalej importowali swoją stal damasceńską z południa (wymieniając ją najprawdopodobniej za bursztyn lub blod dziewoje), lub co najmniej sprowadzali potrzebne materiały i półprodukty..
Całkowita i niewybaczalna nieprawda

Jak zaznaczyłem, kilka z moich przekonań jest prawdziwe, czasami jednak zupełnie nie miałem racji – temat należy zmodyfikować i poszerzyć. Na następnych stronach podaję krótkie streszczenie mojego obecnego (maj 2001) rozumienia zagadnienia (które zawiera na pewno wiele otwartych pytań, jak również z cała pewnością czasami nieporozumienia

Na następnych dwu stronach znajduje się (z komentarzami) lista interesujących artykułów oraz zalinkowany słownik niektórych terminów, wyszukanych przeze mnie na sieci. Używać na własną odpowiedzialność!.

Niektóre warianty techniki „damasceńskiej”

Jak się okazuje, „technika damsceńska” znaczy zupełnie rózne rzeczy dla różnych ludzi, ale nawet w ramach podanej wyżej definicji jest wiele wariantów. 

Komponent „stalowy” może być stworzony z użyciem żelaza, które ma duża zawartość fosforu, ale niekoniecznie węgla (zwłaszcza, być może, w północnej Europie?)

Zgrzewanie kuźnicze może być dokonywane poprzez wielokrotne skłądanie tego samego płata materiału, który jednakże sam w sobie niekoniecznie musi być ściśle jednorodny. Wiele zgrzewów i złożeń może doprowadzić do powstania materiału który wygląda na jednorodny – na tym polega technika stosowana w Japonii (w ogromnym skrócie).

Technika zgrzewania polega nie tylko na wielokrotnym składaniu (czasem niezbyt dokładnym) i kowaniu, ale jest bardziej skomplikowana, w polskiej nomenklaturze nazywana jest „dziwerowaniem” lub „damastem skuwanym”. Rezultat jej wygląda mniej więcej tak jak na zdjęciu: 

Pattern welded sword

Częśc bardzo starego damasceńskiego (dziwerowanego) ostrza miecza.
(z artykułu “Blade Patterns Intrinsic to Steel Edged
Weapons
)” autorstwa Lee. A. Jonesa

Może on również wyglądać tak jak na zdjęciu poniżej. Jest to fotografia kawałka prawdziwej stali damasceńskiej, stworzonego ostatnio przez niemieckiego mistrza płatnerskiego Manfreda Sachse (którego spotkamy jeszcze w dalszej części) pobrana z jego Home page

Damascene pattern

Pobrane z (obecnie opuszczonej) strony domowej mistrza płatnerskiego Manfreda Sachse za jego zgodą.

W “Württembergisches Landesmuseum” (Muzem Landu Wirtembergii) w Sztutgarcie widziałem wielce imponujący miecz z czasów Merowingów (ok. 500 r. n.e.) stworzony techniką dziwerowania (odnaleziony w Ingersheim – sąsiedzie Geisingen, gdzie się wychowywałem). Ten miecz z Ingersheim został zreplikowany przez współczesnego płatnerza – Manfreda Sachse wspomnianego wyżej – w następujący sposób:

Luźno poukładane warstwy stalowych płyt są kowane na gorąco – w wyniku czego otrzymujemy stalowy pręt o polu przekroju ok. 1 cm2 – niezły kawał roboty! Proces wymaga wytworzenia kilku takich prętów, o długości mniej więcej 1 m. Określenie „wysokowęglowa” na rysunku może również oznaczać „o wysokiej zawartości fosforu”.

Następnie pręty są skręcane i zakuwane na płask po obu stronach. Cięzko to narysować, ale mam nadzieję, że rozumiecie ideę.

Twisting the package

Po skowaniu struktura skręconego pręta bedzie wyglądać mniej więcej tak:
(z artykułu internetowego autorstwa Lee A. Jonesa: The Serpent in the Sword: Pattern-welding in Early Medieval Swords)

Patterns from twisrtng

Oryginalny podpis pod ilustracją:
Wzory ujawnione poprzez sukcesywne spiłowanie szlifu wzdłuż skręconego pręta są tu zilustrowane przez gliniany model składający się z szesnastu naprzemiennych warstw przygotowany przez mistrza płatnerskiego Dana Maragni. Pręt został lekko wypłaszczony i połączony z innym prętem widocznym jedynie na obrzeżu obrazu. Pręt podlegał stopniowemu spiłowaniu, sfotografowany po każdej fazie piłowania, redukcja grubości pokazana jest na dole w ujęciu procentowym. Dalsze spiłowanie (powyżej 50% grubości) pokaże lustrzane odbicie poprzednich obrazów.

Kilka z takich prętów jest następnie ponownie zgrzewane kuźniczo, być może z płaszczem z czystego żelaza otaczającym je z zewnątrz. Wykute w pożądanym eliptycznym kształcie i naostrzone na brzegach stanowić będą wysokiej jakości miecz, o cenie będącej prawdopodobnie równowartością ceny współczesnego samochodu.

Pattern welding -final steps

W rzeczywistości jest to bardziej skomplikowane. Dwie niezależne od siebie warstwy tworzą część centralną, tak więc przód i koniec miecza różnią się od siebie wyglądem  i warstwy skręcone przeplatane są warstwami nieskręconymi tak aby powstał specyficzny wzór na całej długości miecza. Popatrzcie sami, tutaj.

Prawdopodbnie jest to najwierniejsza możliwa imitacja magicznych lub po prostu sławnych mieczy takich jak Notung (Wagnerowski miecz Siegmund i Siegfried), Excalibur (Króla Artura), Balmung (wykutego przez Siegfrieda z fragmentów Notunga w Sadze o Nibelungach), Tourendal (z pieśni o Rolandzie), Mimung (“Wieland Kowal” zrobił go dla swojego syna Witticha), Eckesachs i Nagelring (Dietrich von Bern), Colada i Tizona (El Cid) – i tak dalej.

Więcej o magicznych mieczach można znależć w  tym niemieckim linku.

Na koniec, w modelu pokazującym wszystkie stadia procesu, znajdującym się na wystawie w wirtemberskim Landsmuseum, wygląda to tak: 

Pattern welding damascene model

Ta ilustracja pochodzi ze wspaniałej książki Manfreda Sachse: “Damaszener Stahl – Geschichte, Mythos, Technik, Anwendung” (Verlag Stahleisen, Düsseldorf) i jest powielona tutaj za zgodą jej autora.

Wydaje się że zgrzewanie kuźnicze i żelazo bogate w fosfor były popularne zwłaszcza w półniocnej Europie, ale taki czy inny rodzaj techniki damasceńskiej czy zgrzewania kuźniczego można znależć praktycznie na całym świecie.

Byłoby jednak całkowicie błędne przyjmowanie że antyczni płatnerze wynaleźli technikę która jest wysoce skomplikowana. Prawda jest prosta: nie mieli innego wyjścia niż zastsowanie takiego czy innego rodzaju zgrzewania kuźniczego! 

Przyczyną tego jest fakt, iż nikt nie potrafił stopić żelaza lub stali miękkiej o punkcie topnienia 1550 oC podczas pierwszych 2000 lat stosowania technologii obróbki żelaza. Dopiero żeliwo (temperatura topnienia eutetycznego żelaza o zawartości węgla ok.  4% wynosi 1130 oC) mogło być stopione (i było używane w znacznych ilościach w dawnych Chinach)

Wszyscy musieli pracować z małymi kawałkami żelaza otrzymywanymi z dymarek w wyniku redukcji rudy żelaza. Te niewelkie kawałki musiały być zgrzewane kuźniczo w wysokich temperaturach, aby otrzymać większe bryły żelaza. Nieuniknionym było zanieczyszczenie ich w różnym stopniu węglem lub fosforem, co pokazują struktury takich bloków i prętów. Dymarki w różnych regionach wykorzystywały rudy z róźnych złóż, stąd też i inna struktura produktu, a wymiana handlowa pomogła unaocznić wczesnym metalurgom, że zgrzewane kuźniczo próbki wykazują róźnice strukturalne i że niektóre z nich są twarde a niektóre miękkie.

To spowodowało pierwszy mały krok w kierunku zgrzewania kuźniczego jednorodnych brył żelaza różnych rodzajów (łatwo odróżnialnych kolorem, twardością a wytwarzanych w różny sposób lub uzyskiwanych z różnych kuźni) – a mozliwość wytwarzania dwu róznych rodzajów żelaza połaczone z wiedzą o zgrzewaniu kuźniczym  prowadziła prosto do odkrycia techniki dziwerowania, co w tym kontekście nie było jakąś porażającą innowacją.

Nawet wtedy jednak potrzeba było około 1000 lat prostego zgrzewania i dziwerowania zanim sztuka ta osiągnęła swój zenit około 700 – 800 r.n.e., umożliwiając wytwarzanie ekstremalnie skomplikowanych a na pewno bardzo pięknych okazów sztuki płatnerskiej (ich użyteczność w walce nie przekraczała jednak prawdopodobnie użyteczności prostszych mieczy).

Ale, dla jasności, nie oznacza to, że proces wytwórczy był czymś prostym! Trzeba było mieć wielka wiedzę, praktykę i umiejętności aby stworzyć „dobry” dziwerowany miecz! Ci dawni płatnerze nie byli barbarzyńskimi bestiami ale wysoko wyedukowanymi i wykwalifikowanymi ludźmi! 

Przychodzą tu do głowy pierwsze pytania, częśc odpowiedzi znajduje się w liście artykułów z komentarzami 

Kto tego dokonał, kiedy (i jak)? Who did it when (and how)? Które z kultur po prostu kopiowały a które wynalazły i usprawniały?

Czy takie dziwerowane miecze były naprawdę lesze od „normalnych”? Czy może była to taka rzecz na pokaz, oznaka statusu społecznego? Czy dziwerowanie oraz „technika damasceńska” były znaczącymi innowacjami czy tylko logiczną konsekwencją wcześniej stosowanych rozwiązań?
Odpowiedź powierzchowna: Lepsze, dziwerowane miecze były wyższej jakości od tych wykutych z „prostego żelaza” (albo miękkiej, niejednorodnej stali) ale mniej wytrzymałe od mieczy z dobrej jednorodnej stali. Tabela poniżej podaje dane na temat „prawdziwych” damasceńskich mieczy.

Jakie były stosowane składniki? Jak były pozyskiwane? Jak różne typu materiałów wsadowych wpływały lub determinowały proces kuźniczy i jego ostateczny rezultat?

Jaka była dokładna rola Damaszku i Toledo?

Czym dokładnie były owe słynne damasceńskie ostrza? Jak je wytwarzano i jak dobre były one w rzeczywistości?

„Prawdziwa” damasceńska stal

Ostatnie pytanie wydaje się mieć prostą odpowiedź:

“Prawdziwe” damasceńskie ostrza wytwarzane były tylko ze „stali bułatnej” lub dziweru („wootz steel”). Damasceński (lub „wodny”) wzór powstawał w wyniku warstwowego strącania się cząstek  Fe3C a nie w wyniku zwijania i kowania różnych warstw materiałów.

„Sekretem” tej sztuki był sposób traktowania wysokowęglowej stali (bardzo podobnej do żeliwa) tak aby otrzymać elastyczne i bardzo wytrzymałe ostrze – patrz pozycje na liście artykułów z komentarzami.

Dzisiaj wydaje się, że nieodzownym czynnikiem sukcesu była domieszka wanadu (lub podobnego komponentu) w celu umożliwienia właściwej nukleacji (zarodkowania) cząstek Fe3C tutaj najnowszy artykuł na ten temat.

Mniej jasne jest jednak jak naprawdę dobre były takie ostrza. Niewątpliwie krzyżowcy, sami posiadający całkiem szacowne miecze, byli potężnie zadziwieni. 

Próby otrzymania podobnych głowni sprowadziły jednak europejskich płatnerzy na manowce. Wierzyli oni, że głownie damesceńskie były wykonane z dwu rodzajów stali i w ten sposób odkryli na nowo starą technikę dziwerowania w nowym wariancie – jednak bez widocznych sukcesów. Wyjaśnienie przedstawione powyżej jest całkiem niedawnym odkryciem! 

Jak „dobre” były głownie damasceńskie było to coś, co wcześni metalurdzy do pewnego stopnia odkryli. Prof. Zschokke (ze Szwajcarii) miał to szczęście że otrzymał kilka damasceńskich ostrzy do celów (niszczącego) badania (bardzo niezwykłe biorąc pod uwagę, że są to zwykle egzemplarze muzealne i kolekcjonerskie, niechętnie przecież przeznaczane do takich celów).

Niektóre z tych rezultatów (wzięte z  książki M. Sachse) przedstawiam poniżej

Skład ogólny 
Przedmiot[C][Si][Mn][S][P]
1. Nóż1,6770,0150,0560,0060,086
2. Nóż1,5750,0110,030,0180,104
3. Szabla1.8740,0490,0050,0130,127
4. Szabla0,5690,1190,1590,0320,252
5. Szabla1,3240,0620,0190,0080,108
6. Szabla1,7260,0620,0280,0200,172
7. Nowoczesna stal kowana (Solingen)0,6060,0590,0690,0070,024
8. Nowoczesna stal wytapiana (Solingen)0,4990,5180,4130,0380,045
Właściwości 
Przedmiot345678
Odporność na zginanie13,415,211,514,521,630,0
Siła zginająca942215563361622
Kąt zgięcia275919176978
Twardość216233193248347463

Cokolwiek znaczą te wielkości (nie było podanych jednostek miary), współczesne ostrza wygrywają w każdej kategorii. Następne w kolejności jest ostrze nr 4. Niezależnie od wszystkiego – właściwości „prawdziwej” stali damasceńskiej różnią się znacznie w zależności od przedmiotu, a więc są egzdmplarze bardzo dobre i bardzo złe. 

Nowa “High-Tech” technika damasceńska

Sformułowanie „technika damasceńska”, jeśli zostanie wypowiedziane w gronie badaczy wytrzymałości materiałów, będzie miało jeszcze zupełnie inne znaczenie, zupełnie inne niż wszystkie opisane powyżej. 

W tym kontekście oznaczać ono będzie technikę tworzenia połaczeń miedzianych  (o długości do 0,5 mm – na krzemowych płytkach obwodów drukowanych. Sprawdźcie sami ten link. 

Nazwanie jej „na cześć metalurgów antycznego Damaszku” jest nieco mylące, ponieważ damasceńska technologia chiopowa jest bliższa temu co dziś nazywa się damasceńską techniką w Toledo. 

Wszystkie znaczenia „techniki damasceńskiej” w skrócie

Wyrażenie „technika damasceńska” ma wiele róznych znaczeń. Lista poniżej przedstawia niektóre techniki, które nie są „oficjalnie” damasceńskie, ale operają się na tej samej idei głównej. Przymiotniki użyte dla ich zróżnicowania są przeważnie moimi propozycjami.

Składanie damasceńskie; dwa różne rodzaje stali:

Wielokrotne składanie arkuszy blach stalowych różnych rodzajów: otrzymujemy wiele warstw pięknych ale nieregularnych wzorów. Ten rodzaj techniki jest używany przez wielu kowali i metaloplastyków dzisiaj. 

Taka technika została do pewnego stopnia wynaleziona ponownie na Zachodzie po napotkaniu „prawdziwych” damasceńskich mieczy w wyniku chęci naśladowania metody produkcji tej słynnej broni.

Na ten temat krąży wiele mitów. Prawdę mówiąc, końcowy produkt w tym przypadku ma raczej jednorodną zawartość węgla (a więc nie jest prawdziwym „kompozytowym” materiałem z dwu róznych rodzajów stali i nie jest lepszy od jednorodnej główni z dobrej stali). Z drugiej strony, damasceński wzór uzyskiwany po odpowiedniej obróbce (wytrawianiu) daje takiej damasceńskiej stali niezwykłe piękno. Jest ono rezultatem nie tyle różnej koncentracji węgla w poszczególnych warstwach, ile prawdopodobnie (nie jestem tego taki pewny) innych domieszek, zwłaszcza fosforu (który rzekomo nie podlega dyfuzji tak łatwo jak węgiel

Składanie (damasceńskie); jednego rodzaju stali

To jest to, co Japończycy robią aby otrzymać materiał na głownię miecza. Zwykle nie jest pokreślana jako technika damasceńska, nie różni się jednak od niej znacznie ponieważ niewielkie kawałki stali z dymarek różnią się składem, zawartością zanieczyszczeń i innych niejednorodoności. Specjalnością japońskich płatnerzy było wielokrotne składanie i sklepywanie  – produkt końcowy sprawia wrażenie jednorodnego, nie można zauważyć śladów składania warstw gołym okiem.

“Proste” zgrzewanie kuźnicze lub laminowanie

Wyrób składa się z (na przykład) z miękkiej stali w środku głowni i krawędzi ze stali twardej lub z rdzenia ze stali miękkiej, otoczonego twardą stalą. Taką techniką posługiwali się (prawdopodobnie) Rzymianie i wcześni Celtowie. Nie ma w niej charakterystycznych wzorów poza tymi które wynikają z ogólnej geometrii wyrobu.

Również Japończycy używali tej techniki: ich miecze składały się z trzech różnych rodzajów stali (każdy rodzaj podlegał wcześniej wielokrotnemu składaniu) skowanych razem lub laminowanych  dla uzyskania różnych skomplikowanych wzorów. 

“Dekoracyjne” zgrzewanie kuźnicze – podobne do techniki pokazanej powyżej.

Podczas gdy skręcanie warstw ma powną techniczną przewagę nad prostym skuwaniem razem warstw, jego zasadniczym celem było – przynajmniej w późniejszych czasach – dostarczanie efektu dekoracyjnego uzyskiwanego w ten sposób. Wzory znacznie bardziej skomplikowane od ukazanego powyżej były również używane. 

W późniejszych czasach – powiedzmy w okolicach 1000 r.n.e. –  kiedy kowale i płatnerze nauczyli się wytwarzać głownie ze stali jednorodnej (zwłaszcza w Toledo, jak się wydaje) głownie dalej ozdabiano cienką warstwą skręcanej stali kowanej po prostu dla efektu wizualnego! 

“Prawdziwa” stal damasceńska

Miecze i inne wyroby wytwarzane z jednego rodzaju stali – słynnej demeszki (stali dziwerowanej – otrzymywanej z kuźni indyjskich w okresie od mniej więcej 300 r.p.n.e. do około roku 700 n.e. Swords and other implements made from one kind of steel – the famous wootz steel – obtained from Indian sources from sometime before 300 BC up to the 7th century AD. Po tej dacie, rzemieślnicy Damaszku i Toledo a prawdopodbnie również w innych miejscach, zdobyli umiejętność samodzielnego wytwarzania wysokowęglowej stali. 

Odpowiednio taktowany, Fe3C (węglik żelaza) wytraca się warstwowo, tworząc specjalny „damasceński” wzór, (czasami nazywany również „wzorem wodnym”). Tak powstawały miecze z  legendarnych opowieści które powstały, gdy krzyżowcy spotkali ich arabskich właścicieli.

Niedawno opublikowany artykuł naukowy poświęcony jest udanej próbie reprodukcji starożytnej techniki, podkreślając konieczność zaistnienia trzech podstawowych okoliczności niezbędnych dla osiągnięcia sukcesu: Właściwej kombinacji czasu i temperatury podczas wytwarzania wlewki Właściwej kolejności czynności obróbki termomechanicznej podczas procesu kuźniczego.Właściwego składu chemicznego (zwłaszcza jeśli chodzi o drobne domieszki, na przykład wanadu w odpowiedniej koncentracji) 

A więc wracamy do defektów struktury krystalicznej!

Co najmniej jeden współczesny metalurg pracuje nad otrzymaniem „prawdziwej” stali damasceńskiej (przysłał do mnie email). Tu można przeskoczyć do artykułu o nim i jego wyrobach (jeśli link nie działa, tutaj znajduje się zarchiwizowana wersja)

“Tajemnicza” stal damasceńska

Są na świecie ludzie, którzy szczerze wierzą (opierając swą wiarę na mniej lub bardziej naukowych podstawach) że wszystko odbywało się albo zupełnie inaczej albo że technologia jest naprawdę utracona na zawsze.

Są też tacy, którzy produkują pseudonaukowy bełkot właczając w to rónież magię – zwykle usiłują w ten sposób sprzedać swe „magiczne” produkty.

“Inkrustowana” stal damasceńska (wytwarzana dzisiaj w Toledo)

Podczas gdy na pewno jest to technka łączenia dwu metali (niekoniecznie za pomocą kowania, może to być rónież lutowanie) nie jest ona techniką związaną z wytwarzaniem mieczy, noży, zbroi oraz innych „użytecznych” produktów. Mogła jednak być używana w Toledo na przykład do ozdabiania rękojeści broni. 

“Mikroelektroniczna” technika damasceńska.

“Technika damasceńska” (a nawet “podwójna damasceńska”) jest popularną nazwą techniki stosowanej w mikroelektronice, każdy specjalista w tej branży dokładnie wie o co chodzi.

Nie ma ona jednak nic wspólnego z żadnym z wariantów techniki opisanymi powyżej a używanymi do wytwarzania mieczy, jest rodzajem inkrustacji odcinków mniejszych niż 1μm (1 mikrometr).

Łał!!

A więc jak bardzo można było się pomylić? Ale zdrugiej strony, jak bardzo zagmatwana jest prawda? Moje „szybkie” poszukiwanie rzeczywistego znaczenia pojęcia „damasceński” tak aby nie powtarzać błędnych opinii w tym (raczej niezbyt istotnym) dodatku do publikacji w Hyperskrypcie „Defekty…” zajęło kilka wieczorów i weekendów! Ale jest też pozytywny aspekt tej historii: dowiedziałem się wielu interesujących rzeczy , włączając w to zagadnienia, które zawsze chciałem poznać trochę lepiej. Było też kilka interesujących i niespodziewanych odkryć:

Znaczna część poważnej wiedzy naukowej pochodzi z lat stosunkowo niedawnych . Rozwija się całkiem nowa dyscyplina naukowa zwana archeometalurgią! Niektóre z jej odkryć już zmieniły sposób w jaki patrzymy na historię starożytną, a wiele na pewno czeka jeszcze na swoją kolej.

Widać wiele zainteresowania  tymi zagadnieniami – przynajmniej w świecie angloamerykańskim. Wystarczy w jakąkolwiek wyszukiwarkę wpisać słowa kluczowe takie jak „stal”, „Damaszek” lub „miecz” a ilość otrzymanych rezultatów przerośnie wszelkie oczekiwania.

Jeśli zaś spróbujemy niemieckich odpowiedników – skończymy zasadniczo z referencjami do książek Karola Maya i Biblii. Rożnica może stanowić komentarz do stosunku wobec technologii w tych kulturach!


1)  Tu jest adres „mojego” płatnerza:

Mariano Zamorano; Fabrica de Espadas y Armas Blanca ; 45002 Toledo; C/. Ciudad, n.o 19


With frame
as PDF

Z obramowaniem

go to

Przedmowa do “Defektów w kryształach…” 

go to

Historia stali 

go to

5.1.1 Przemieszczenia 

go to

Merowiński miecz damasceński 

go to

Internetowa literatura na temat techniki damasceńskiej (i innych) w produkcji żelaza i stali 

go to

Słownik terminologii stali z referencjami 

go to

Stal, defekty i bdzury

Створення анімації для Інтернету … (з використанням безкоштовних інструментів!)

Оригінал доступний на zisman.ca

Наворочена анімація, яку ви бачите в Інтернеті, створена з використанням дорогих, складних у вивченні інструментів, таких як Macromedia Flash. Анімація трохи менше та простіше – звана анімованими гіфками – в стані оживити веб-сторінку та може бути створена з використанням безкоштовних інструментів. Ось приклад анімованої гіфки, взятої з сайту по боротьбі з курінням Cigarette.com.

Smoking skull animation

Анімовані файли. GIF складаються з серії нерухомих зображень (кадрів) – всі відображені 256 кольорами та всі одного розміру, – збережені в форматі GIF. Програмне забезпечення для анімації в форматі GIF дозволяє вам впорядкувати кадри та встановити таймінг, відповідно до якого вони будуть відтворюватися, а також те, чи будуть вони відтворюється вічно або ж відтворяться лише один раз після запуску.

Є безліч умовно-безкоштовних та комерційних програм для анімації в форматі GIF, доступних за різними цінами … ми збираємося використовувати маленьку, безкоштовну та просту: UnFREEz. Якщо у вас немає копії, клікніть по її назві, щоб її завантажити (вам знадобиться програма для розпакування, щоб її відкрити, так як встановлення не передбачено; попросту клікніть двічі на розпакувати файл, щоб запустити її … проте зверніть увагу, що UnFREEz, а також цей посібник, по суті справи, призначений для користувачів Windows. Користувачі Mac можуть ознайомитись з безкоштовним ПО GifBuilder (GifBuilder Carbon для OS X) або HVS Animator).

Коли запускається UnFREEz, він виглядає так:

UnFreeze screen shot

Щоб використовувати його для створення анімації, вам необхідно створити свою добірку кадрів (збережених у форматі GIF) в будь-якій програмі для малювання, наприклад Windows Paint (яка відкриється і збереже файл у форматі GIF в тому випадку, якщо у вас встановлений Microsoft Office) або ж більш професійні програми, такі як Photoshop. Або ви можете використовувати KidPix або Windows Paint для збереження серії графічних файлів у форматі Windows Bitmap (BMP) або в іншому форматі, а потім використовувати безкоштовну програму перетворення графіки, таку як Irfanview, для перетворення кожного файлу в формат GIF.

Якщо у вас є кадри, то знайдіть їх через «Мій комп’ютер» або «Провідник» та перетягніть їх значки в вікно «Frames» (Кадри) програми UnFREEz в тому порядку, в якому ви хочете, щоб вони відтворювалися. Коли закінчите, натисніть кнопку «Make Animated GIF» («Створити анімований GIF»), вказавши ім’я та місце розташування вашого файлу (порада: якщо ви бажаєте використовувати анімацію в Інтернеті, то не використовуйте пробіли в імені файлу!)

Можете проекспериментувати з налаштуванням «Frame delay» (Затримка кадру) для того, щоб ваші кадри відтворювалися швидше або повільніше – чим повільніше, тим менше цілісно вийде, але «швидше» може виявитися занадто динамічно!


Перегляд вашої анімації 

Можливо, ви помітили, що примітивна програма UnFREEz по факту не показує вам, як виглядає ваша анімація. Вам потрібно буде переглянути її десь в іншому місці. З цим гарно впорається безкоштовний Irfanview, що підходить для багатьох випадків життя.

Створення ваших кадрів в Paint

По-перше, переконайтеся, що ваша копія Windows Paint в стані відкривати та зберігати файли в форматі GIF (якщо ж ні, то ви все одно можете використовувати її для створення кадрів, використовуючи Irfanview або іншу програму для перетворення файлів з формату BMP в GIF). Відкрийте Windows Paint (ви знайдете значок в меню «Пуск» / «Програми» / «Стандартні») … перейдіть в меню «Файл» / «Відкрити» та натисніть, щоб побачити меню в «Тип файлу» … подивіться, чи є у вас така опція:

Open dialogue box

Якщо так, то ви можете продовжити без додаткових перетворень. Якщо ж ні, то все одно продовжуйте, але запам’ятайте: вам необхідно конвертувати ваші кадри в формат GIF (використовуючи Irfanview або іншу програму), перш ніж використовувати їх у вашій програмі для створення анімації в форматі GIF.

Перш ніж починати малювати, визначте розмір для вашої анімації. Загалом, чим менше, тим краще … невелика анімація завантажується через Інтернет набагато швидше. В Paint натисніть на меню «Малюнок» / «Атрибути» (Image / Attributes). Ви побачите:

Attributes dialogue box

Встановіть одиниці виміру в пікселях (pixel – це елемент зображення: точки на екрані) … просто щоб ви прикинули: наступне зображення – розміром 200 x 200 пікселів (і воно досить велике як для анімованого GIF):

Sample 200x200 pixels animation

Після того, як ви встановили потрібний розмір, можете створювати свій перший кадр. Збережіть його, якщо це можливо, у форматі GIF. Я б запропонував включити в вашу назву число, щоб позначити, який це за рахунком кадр: наприклад, Frame1.gif.

Ось корисна штука: якщо ваш кадр збережений як .GIF, то коли ви повернетеся в меню «Малюнок»/ «Атрибути», ви побачите, що опції «Прозорості» (Transparancy) – які були сірими і недоступними (як видно на зображенні вище), тепер стали доступними … відзначивши опцію «[] використовувати прозорий колір фону», ви можете вибрати колір – все, що в цьому кольорі буде прозорим, коли відтворюється GIF, – це корисна функція, так як вона дозволяє використовувати нерухомий або анімований GIF на веб-сторінках з фоном будь-якого кольору і не спостерігати кольоровий квадрат гіфки. Зверніть увагу, як це використовується в черепі з сигаретою, що знаходиться вгорі.


Після збереження Frame1 клікніть по пункту меню «Файл»/ «Новий» (File / New), щоб перейти до наступного кадру. «Малюнок» / «Атрибути» залишаться такими ж, якими ви їх встановили … але вам доведеться заново вибирати прозорий колір для кожного кадру. Безумовно, всі кадри в вашій анімації повинні бути однакового розміру. Щоб отримати ефектну анімацію спробуйте зробити як мінімум дюжину кадрів або більше.

Примітка про збереження в форматі GIF:

Формат GIF обмежений 256 кольорами. Як результат, якщо ви спробуєте використовувати фотографію в якості частини вашого зображення (будь то як нерухоме зображення або як анімацію), то коли ви збережете її в форматі GIF, фотографія стане виглядати менш реалістично. Подивіться на зображення черепа у верхній частині цієї сторінки: на перший погляд воно виглядає добре, але якщо ви придивитеся, ви зможете побачити, як зів’яли кольори.

(Ви можете вставляти фотографії в свої кадри, а потім малювати поверх них, як це було зроблено при створенні черепа).

 Підсумок:

Створення кадрів по одній штуці в такій програмі, як Windows Paint, може бути стомлюючим … але за допомогою таких простих програм, як ця, і таких безкоштовних програм, як UnFREEz, студенти або інші непрофесіонали в змозі створювати напрочуд ефектну анімацію. Просто не забувайте створювати їх в невеликому форматі! – 19 лютого, 2002.